บนหน้าจอโทรศัพท์เป็นกลุ่มในแอปวิแชท มีคนส่งคลิปวิดีโอมาคลิปหนึ่ง
ในวิดีโอคือภาพของเธอที่ย่อตัวลง ลูบหลัง กดหน้าอก อุ้มหย่วนหย่วนขึ้นมา...
คลิปวิดีโอสั้นมาก แค่สิบกว่าวินาที แต่ภาพก็ชัดเจนมาก
มือของเธอนิ่งมาก การกระทำก็รวดเร็ว สีหน้าไม่เคยเปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย
ข้อความในกลุ่มเด้งขึ้นมาเกิน 999+ แล้ว
"คุณหมอสาวที่สวยที่สุด!"
ลู่ยวี่ไป๋ไล่เลื่อนลงมาด้วยมือ ชี้ให้เธอดูทีละข้อความ
"ช่วยคนอย่างใจเย็น เป็นการปฏิบัติการที่เหมือนในตำราเป๊ะ!"
"พระเจ้า เธอช่วยชีวิตเด็กคนนั้นไว้ ถ้าไม่มีเธอ ผลที่ตามมาคงคิดไม่ถึง!"
"คุณหมอสาวสวยคนนี้อยู่โรงพยาบาลไหนเหรอ? ฉันจะไปจองคิวตรวจกับเธอ!"
"ว้าว คุณหมอสาวสุดเท่และสวยที่สุด! อยากแต่งงานด้วย!"
"เสียใจแล้ว อยากเรียนหมอขึ้นมาตงิด ๆ อู๊ยยย"
ลู่ยวี่ไป๋มองเซิ่งเนี่ยนซี ดวงตาเป็นประกาย เต็มไปด้วยความเลื่อมใส
เซิ่งเนี่ยนซีดันมือถือกลับไป
"เว่อร์เกินไปแล้ว นี่มันก็ไม่มีอะไรหรอก"
ลู่ยวี่ไป๋เก็บมือถือขึ้นมา แล้วมองเธออย่างจริงจัง
"พี่เนี่ยนซี ตอนนั้นพี่กำลังคิดอะไรอยู่ครับ?"
เซิ่งเนี่ยนซีชะงักไปครู่หนึ่ง
คิดอะไร?
ตอนที่เห็นอาการของเด็กคนนั้น ร่างกายขยับเร็วกว่าสมอง
พอรู้ตัวอีกที มือก็กำลังกดหน้าอกอยู่แล้ว
"ไม่ได้คิดอะไรเลย" เธอพูด
"แล้วปกติพี่อยู่ห้องฉุกเฉินก็เป็นแบบนี้เหรอครับ?"
"ใช่ นี่เป็นงานที่พี่ทำอยู่แล้ว"
ลู่ยวี่ไป๋วางแก้วลง มองเธอด้วยสายตาจริงจัง
"สุดยอดมากเลยนะครับ"
เซิ่งเนี่ยนซีถูกเขามองจนรู้สึกประหม่าเล็กน้อย ก้มหน้าลง แล้วใช้ตะเกียบจิ้มรากบัวอีกชิ้น