เฉินเซวียนเห็นเธอแล้ว
เซิ่งเนี่ยนซีประสานสายตากับเฉินเซวียน กลับไม่มีอะไรต้องหลบซ่อนอีก
สายตาของเฉินเซวียนกวาดผ่านตัวเซิ่งเนี่ยนซี ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แล้วจากปลายเท้าขึ้นจรดศีรษะอีกครั้ง มุมปากมีรอยยิ้ม เหมือนกำลังมองสิ่งของที่ไม่เกี่ยวข้องกับตนเอง
"คุณหมอเซิ่งมาช้อปปิ้งคนเดียวหรือคะ?"
หลินเจี๋ยยืนอยู่ข้างเซิ่งเนี่ยนซี คล้องแขนเธอไว้
เธอก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ชี้หน้าเฉินเซวียน
"เธอใช้สายตาแบบไหนมอง? ฉันไม่ใช่คนหรือไง?"
เฉินเซวียนก็ไม่โมโห กลับออดอ้อนซบฟู่เซินเหนียนแนบชิดยิ่งขึ้น
ฟู่เซินเหนียนยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับเลยสักนิด
สายตาของเขาตกลงบนใบหน้าเซิ่งเนี่ยนซี หยุดนิ่งไปหนึ่งวินาที
มองไม่ออกว่าแฝงอารมณ์อะไร
เฉินเซวียนก็แอบสังเกตฟู่เซินเหนียนเช่นกัน
เห็นปฏิกิริยาเย็นชาของฟู่เซินเหนียน
ในใจเบ่งบานราวดอกไม้
แถมยังทำให้เธอฮึกเหิมยิ่งขึ้น
เซิ่งเนี่ยนซีดึงหลินเจี๋ยจะเดินจากไป
"คุณหมอเซิ่ง" เสียงของเฉินเซวียนดังมาจากด้านหลัง นุ่มนวล เปื้อนยิ้ม "วันที่สิบแปดมิถุนายนเป็นงานแต่งของฉันกับเซินเหนียน เหลืออีกไม่ถึงสามเดือน ถ้าคุณว่าง มาดื่มเหล้ามงคลด้วยกันนะคะ"
เซิ่งเนี่ยนซีไม่หันกลับไป
แผ่นหลังของเธอตั้งตรงมาก แต่หลินเจี๋ยเห็นนิ้วของเธอกำลังสั่น
ความเย็นชาของฟู่เซินเหนียนมอบความฮึกเหิมให้เฉินเซวียนมากพอ
เธอรอมาสี่ปี ในที่สุดก็มาถึงวันนี้
ได้ถือโอกาสนี้ ระบายอารมณ์เสียที
เธอคล้องแขนฟู่เซินเหนียน เงยหน้ามองเขา เสียงหวานราวกับชุ่มน้ำผึ้ง