รถแล่นเข้าไปในลานจอดรถใต้ดินของโรงพยาบาลจี้เหริน
หย่วนหย่วนพลิกตัวบนเบาะหลัง ร่างน้อยๆ ขดตัวเป็นก้อน เหมือนลูกแมวที่ถูกเขี่ยออกจากรัง
ถึงจะหลับ คิ้วก็ยังขมวด ริมฝีปากเม้มลง อย่างดื้อรั้น เหมือนกำลังกลั้นไม่ร้องไห้
หัวใจของเซิ่งเนี่ยนซีเหมือนถูกใครบางคนบีบรัด
เด็กคนนี้เกิดมาบนโลกนี้ เพื่อมารับกรรม
ฟู่เซินเช่อไม่คู่ควรเป็นพ่อ เฉินเซวียนก็ไม่คู่ควรเป็นแม่
เด็กเป็นผู้บริสุทธิ์ เขาไม่ได้ทำอะไรผิด
รถจอดสนิท
ฟู่เซินเหนียนดับเครื่อง แต่ไม่ได้ลงจากรถทันที
เขาจับพวงมาลัย เงียบไปสองสามวินาที แล้วเอ่ยปาก:
"สิ่งที่เธอพูดเมื่อกี้ แจ้งความ เก็บหลักฐาน ดำเนินการตามกฎหมาย ฉันเห็นด้วยทั้งหมด"
เซิ่งเนี่ยนซีมองเขา
"แต่เธอรู้ไหม แค่รายงานตรวจชิ้นเดียว ไม่สามารถโค่นเขาได้"
ฟู่เซินเหนียนหันกลับมา "บาดแผลของหย่วนหย่วน เขาอธิบายได้ว่าเป็นอุบัติเหตุ เฉินเซวียนจะมาเป็นพยานให้เขา ทีมทนายของตระกูลฟู่จะเข้ามาแทรกแซงทันที สุดท้าย อาจจะไม่ถึงขั้นรับแจ้งความด้วยซ้ำ"
นิ้วของเซิ่งเนี่ยนซีกำสายกระเป๋าแน่น
"งั้นเธอจะไม่ทำอะไรเลยงั้นเหรอ?"
"ฉันไม่ได้บอกว่าจะไม่ทำอะไร" เสียงของฟู่เซินเหนียนต่ำลง "ฉันบอกว่า ต้องเตรียมตัวให้มากกว่านี้"
เซิ่งเนี่ยนซีนึกขึ้นได้ถึงตอนนี้ที่ร้านอาหาร สายตาที่ฟู่เซินเหนียนและเสิ่นทิงหลานแลกเปลี่ยนกัน
"พี่สะใภ้เธอสนับสนุนเธอเหรอ?"
ฟู่เซินเหนียนเงียบไปสองสามวินาที
"หลังงานเลี้ยงวันเกิด พี่สะใภ้มาหาฉันเอง" เขาพิงพนักพิง เสียงมีความเหนื่อยล้าที่พูดไม่ถูก "เธอบอกว่า เธอกับพี่ชายฉันแต่งงานกันมาครึ่งปี ยิ่งอยู่ยิ่งรู้สึกผิดปกติ"