"คุณกำลังโกหก"
ฟู่เซินเหนียนถอยหลังไปสองก้าว
"สิ่งที่คุณพูดมา ผมไม่เชื่อสักคำ"
เขาหมุนตัวเดินไปที่ประตู
เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุด ไม่หันกลับมามอง
"เรื่องเมื่อสี่ปีก่อน ผมจะสืบให้กระจ่างเอง"
เขาเดินจากไป
ประตูปิดลงตามหลังเขา ในจังหวะนั้นไฟในห้องรับแขกก็กระพริบวูบหนึ่ง
โจวหย่าหลันนั่งอยู่บนโซฟา ยกถ้วยชาขึ้นมา
เพิ่งรู้ตัวว่าชาเย็นแล้ว จึงวางกลับลงไปอย่างแรง
ถ้วยกระเบื้องกระทบโต๊ะหินอ่อน เกิดเสียงดังกริ๊ง
เฉินเซวียนที่ยืนอยู่ข้างๆ สะดุ้งเฮือก
โจวหย่าหลันกวาดตามองเธอแวบหนึ่ง
เห็นรอยน้ำตาบนใบหน้าเธอยังไม่แห้ง จึงโบกมือเรียกให้เข้ามาใกล้
เฉินเซวียนเหมือนตุ๊กตาไม้ปล่อยให้อีกฝ่ายจูงมือมานั่งข้างๆ
โจวหย่าหลันหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมา เช็ดน้ำตาให้เธอเบาๆ น้ำเสียงอ่อนโยน
"วันนี้เธอทำได้ดีมาก ฉันพอใจ"
เฉินเซวียนร่างแข็งทื่อไม่กล้าขยับ
"วางใจเถอะ เขาจะไม่ทำอะไรเธอหรอก เธอเป็นแม่ของหย่วนหย่วนนะ" โจวหย่าหลันโยนผ้าเช็ดหน้าทิ้งข้างหนึ่ง มองไปที่เธอ
"เธอจำไว้นะ เชื่อฟังฉัน ฟู่เซินเหนียนจะจดทะเบียนสมรสกับเธอ ฉันจะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดให้พวกเธอ ให้เธอเป็นลูกสะใภ้ที่ถูกต้องตามกฎหมายของตระกูลฟู่ และเธอกับฟู่เซินเหนียนจะมีลูกที่เป็นของพวกเธอสองคนด้วย"
น้ำเสียงของเธอเหมือนมีเวทมนตร์สะกดจิตบางอย่าง
ร่างของเฉินเซวียนค่อยๆ ผ่อนคลายลง อารมณ์ก็ค่อยๆ นิ่งขึ้น
เธอเริ่มฝันถึงอนาคตที่โจวหย่าหลันพูดถึง ดวงตาเป็นประกายขึ้นมา
เธอจินตนาการถึงภาพนั้น
ฟู่เซินเหนียนยืนอยู่ข้างเธอ หย่วนหย่วนเรียกเธอว่าแม่ ในอ้อมอกยังมีเด็กน้อยอีกคนหนึ่ง