ในย่านเมืองเก่าของเซี่ยงไฮ้ ลึกเข้าไปในตรอกที่แม้แต่ไฟถนนยังขี้เกียจจะส่องสว่างให้ครบทุกดวง
ภายในห้องเช่าเล็ก ๆ ขนาดไม่ถึง 15 ตารางเมตร หานซูเหยาสวมชุดนอนเก่า ๆ ที่มิดชิด
เธอนั่งอยู่บนเตียงเดี่ยวที่ยุบลงไปเล็กน้อย มือถือโทรศัพท์ไว้ในมือ ลมหายใจถี่กระชั้นขึ้นเรื่อย ๆ
บนหน้าจอโทรศัพท์มีข้อความที่ซูมู่เพิ่งส่งมา
อยากมาดูวิวกลางคืนของลู่เจียจุ่ยจากชั้นบนสุดของถังเฉินอี้ผิ่นไหม?
ข้อความสั้น ๆ ไม่กี่คำ สำหรับพนักงานขายสาวที่ย้ายถิ่นมาเซี่ยงไฮ้และดิ้นรนอยู่ก้นบึ้งของสังคมอย่างเธอแล้ว
แทบจะเหมือนมีใครโยนเส้นด้ายสีทองที่ทอดขึ้นไปถึงเมฆมาให้คว้าไว้
แค่หลับตา เธอก็นึกถึงภาพวันนั้นในศูนย์ปอร์เช่ได้
ภาพผู้จัดการร้านที่เห็นแก่ผลประโยชน์ของตัวเองก้มหัวประจบซูมู่อย่างออกนอกหน้า
รวมถึงท่าทีสบาย ๆ ของชายหนุ่มคนนั้น ตอนรูดเงินหลายล้านซื้อรถด้วยเงินสดเต็มจำนวน
หานซูเหยากัดริมฝีปาก พลิกโทรศัพท์คว่ำลงบนหมอน แล้วก็พลิกกลับมาดูอีกครั้ง
เงินเดือนพื้นฐานของเธอคือ 4,500 ต่อเดือน ถ้าเดือนไหนได้ค่าคอมมิชชันดีก็จะขึ้นไปถึง 8,000
แต่ค่าเช่าห้องเดือนละ 2,200 ค่าน้ำค่าไฟค่าอินเทอร์เน็ต 300 ค่าอาหาร 1,500 ส่วนที่เหลือส่งกลับบ้านให้น้องชายจ่ายค่าเล่าเรียนจนหมด
เธออยู่ในเมืองนี้มาสองปีแล้ว มื้อที่แพงที่สุดที่เคยกินคือบุฟเฟต์ปิ้งย่างหัวละ 120
แต่ตอนนี้ ผู้ชายที่อาศัยอยู่บนชั้นสูงสุดของถังเฉินอี้ผิ่นกลับชวนเธอไปดูวิวกลางคืนตอนห้าทุ่มครึ่ง
คำว่าดูวิวกลางคืนหมายถึงอะไร เธอไม่ใช่เด็กสามขวบเสียหน่อย
เธอยอมรับว่าตัวเองถูกทรัพย์สมบัติมหาศาลของผู้มีอำนาจล่อลวงเข้าให้แล้ว
แต่ถ้าจะให้ไปตามนัดกลางดึกแบบนี้จริง ๆ ความเหนียมอายที่มีอยู่ก็ทำให้เธอพูดไม่ออก
ขณะที่เธอกำลังถือโทรศัพท์เหม่อลอย ประตูไม้บาง ๆ ของห้องนอนก็ถูกผลักเปิด
เพื่อนร่วมห้องที่เช่าบ้านอยู่ด้วยกันเดินเข้ามา พลางเช็ดผมที่ยังหมาด ๆ ไปด้วย บนตัวมีแค่เสื้อยืดผู้ชายตัวโคร่งสวมอยู่
ตรงไหปลาร้าของผู้หญิงคนนี้มีรอยสักรูปกุหลาบแดงที่มีหนาม
ประกอบกับเอวที่กระชับแน่นและเรียวขาที่ยาวตรง
ทั่วทั้งตัวแผ่กลิ่นอายดิบเถื่อนของคนที่คลุกคลีอยู่ตามท้องถนน