ซูมู่โยนโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุดลงบนโซฟาหนังแท้ตามใจมือ
เขาข่มความกระสับกระส่ายที่ถูกชุดเมดปลุกเร้าขึ้นในร่างกายไว้สุดกำลัง ก่อนจะตบก้นงอนตึงของมู่ฉางเกอเบา ๆ หนึ่งที
「ไปเปลี่ยนชุดนี้ซะ」
「หาเสื้อผ้าลำลองที่ใส่ออกไปข้างนอกได้มาเปลี่ยน」
「ไปโรงเรียนกับฉันหน่อย」
เดิมทีมู่ฉางเกอค่อนข้างต่อต้านการไปสถานที่ที่มีคนเยอะ
ซูมู่นั่งอยู่บนโซฟา เคาะนิ้วลงบนโต๊ะกลางหินอ่อนสองสามที
「เมื่อกี้เธอยังกังวลอยู่ไม่ใช่เหรอว่าอาจารย์ที่ปรึกษาสวีม่านจะมาหาเรื่องฉัน」
「ตอนนี้ฉันก็จะไปเจอเธอสักหน่อย」
「ถือโอกาสดูด้วยว่าคุณชายฉินในตำนานนั่นเป็นคนยังไงกันแน่」
พอได้ยินชื่อสวีม่าน มู่ฉางเกอก็ยืดตัวตรงทันที
เมื่อได้ยินว่ามีผู้หญิงคนอื่นจะมาหาเรื่องซูมู่ สัญชาตญาณหวงของที่ซ่อนอยู่ในนิสัยยึดสามีเป็นใหญ่ของมู่ฉางเกอก็ปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง
เธอวิ่งเข้าไปในห้องนอนแล้วรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า
ไม่ถึงสองนาที เธอก็ถอดชุดเมดเย้ายวนออก เปลี่ยนเป็นเสื้อยืดสีขาวเรียบ ๆ กับกางเกงยีนส์เอวสูง แล้วเดินตามออกมา
ทั้งคู่ลงไปยังโรงจอดรถใต้ดินด้วยลิฟต์ส่วนตัว
ปอร์เช่ปานาเมร่าอีกคันก่อนหน้านี้ชนพังบนถนนดินในชนบท ตอนนี้ส่งให้พ่อบ้านเสิ่นจัดการนำไปซ่อมแล้ว
วันนี้ซูมู่ขับรถสปอร์ตปอร์เช่ 911 อีกคันที่ซื้อไว้คราวก่อน
เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องอย่างโอ้อวด รถสปอร์ตสีแดงทรงสะดุดตาคันนี้แล่นฉิวไปตามถนนสายหลักในมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้
ซูมู่ไม่คิดจะเสแสร้งทำตัวติดดินในโรงเรียนอยู่แล้ว
ระบบให้ของมาเยอะเกินไป ความสามารถไม่เปิดโอกาสให้ทำแบบนั้นน่ะสิ
เขาเหยียบเบรกจนมิด แล้วจอดรถสปอร์ตขวางช่องจอดกลางแจ้งใต้ตึกเรียนหลักอย่างมั่นคง
เขาเปิดประตูลงจากรถ ก่อนจะยัดกุญแจรถใส่กระเป๋าอย่างลวก ๆ