วันนี้หลินจือเยว่สวมกระโปรงพลีตที่ดูมีลูกเล่นอยู่ไม่น้อย
เธอกำลังมองหาเป้าหมายที่เหมาะสมท่ามกลางฝูงชน
สายตาของเธอจับจ้องรองเท้าคู่นั้นของซูมู่แน่น จนฝีเท้าพลอยหยุดชะงักอยู่กับที่
ไม่กี่วันก่อน เธอเพิ่งเห็นยี่ห้อนี้ในกลุ่มคนชื่นชอบสินค้าแบรนด์หรูระดับไฮเอนด์
ของจากแบรนด์นี้ อย่างน้อยก็เริ่มต้นที่หลักหมื่น
ยังไม่รวมเงินที่ต้องจ่ายเพื่อซื้อสินค้าอื่นพ่วงไปด้วย
เธอขยับเข้าไปใกล้เพื่อสังเกตให้ละเอียด
แล้วก็พบว่าซูมู่เพื่อนร่วมชั้นคนนี้ หลังจากถอดชุดฝึกทหารออกแล้ว
ไม่เพียงหน้าตาดูดีขึ้นมาหน่อย เสื้อผ้าที่ใส่ยังเป็นแบรนด์หรูที่ดูเรียบแต่แพงทั้งนั้น
ลมหายใจของหลินจือเยว่เริ่มถี่กระชั้น
เธอคิดว่าในที่สุดตัวเองก็เจอปลาตัวใหญ่เข้าแล้ว
แถมยังเป็นปลาตัวใหญ่ที่คนอื่นยังไม่ทันสังเกตเห็นด้วย
ศึกชุมนุมร้อยสำนักดำเนินมาจนถึงเที่ยง
จำนวนคนบนสนามกีฬาพุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุด
ทางฝั่งชมรมอนิเมะ มู่ฉางเกอกับซูปั้นเซี่ยต่างก็ไม่สะดวกใจที่จะแสดงออกว่าก่อนหน้านี้เคยรู้จักซูมู่ เพราะอีกฝ่ายอยู่ตรงนั้นด้วย
หวังเฮ่าเดินวนกลับมาแล้วดึงแขนซูมู่ เตรียมไปจองที่นั่งในโรงอาหาร
“ซูจื่อ รีบไปกันเถอะ”
“ถ้าไปช้า น่องไก่ชั้นสองของโรงอาหารก็หมดอีกหรอก”
ซูมู่เพิ่งถูกดึงให้หันกลับ
หลินจือเยว่ก็ฉวยจังหวะเดินเข้ามาพอดี
เธอขยับเข้าไปข้างหน้าอย่างเป็นธรรมชาติครึ่งก้าว บังทางซูมู่ไว้พอดี
กลิ่นน้ำหอมอ่อนจางลอยมาแตะจมูกพอดิบพอดี
เธอเอียงหน้าเล็กน้อย เก็บปอยผมทัดไว้หลังหู แววตาดูไร้เดียงสาเจือความชื่นชมอย่างพอเหมาะ
ในมือถือเครื่องดื่มสองแก้วที่สภานักศึกษาแจกฟรี
บนใบหน้ามีรอยยิ้มหวานละมุน
“นายคือซูมู่ใช่ไหม? เอาน้ำไปดื่มสิ”
เธอยื่นเครื่องดื่มแก้วหนึ่งให้ซูมู่
“ฉันหลินจือเยว่”
“ตอนฝึกทหาร ฉันอยู่แถวหลังนายหนึ่งแถว”
ซูมู่ยื่นมือไปรับเครื่องดื่ม
“ขอบใจ”
หลินจือเยว่ไม่ได้คิดจะพอแค่นี้
เธอฉวยโอกาสชวนคุยต่อ
“ซูมู่ นายคิดจะเข้าชมรมไหนเหรอ?”
ซูมู่ส่ายหน้า
“ไม่สนใจสักชมรม”
หลินจือเยว่เจอคำตอบปฏิเสธแบบนุ่มนวล แต่ก็ไม่ท้อ