สินสอดของคนทำงานในเมืองกังมีแค่ 18,888 ดอลลาร์ฮ่องกง เหวินเยี่ยนหยิบเงิน 36,000 ดอลลาร์สหรัฐออกมาได้ในคราวเดียว ต่อให้เทียบกับตระกูลมั่งคั่งก็ไม่ทำให้คุณหนูตระกูลเศรษฐีเสียหน้า
จูหลินกับหลินมู่เซิงพอใจเป็นอย่างมาก
ไม่นาน แม่บ้านชาวฟิลิปปินส์ก็ยกผลไม้สองถาดมาเสิร์ฟ จูหลินรีบเชิญลูกเขยในอนาคตให้กินผลไม้
เหวินเยี่ยนกล่าวขอบคุณตามมารยาท แต่ไม่ได้เอื้อมมือไปหยิบผลไม้จากถาด
ทั้งสองคุยกันต่ออีกราวครึ่งชั่วโมง หลินมู่เซิงรับสายจากพี่ชายแล้วหันไปบอกภรรยา “พ่อแม่คุณกำลังเดินทางไปโรงแรมแล้ว พวกเราไปกันก่อนเถอะ!”
จูหลินพยักหน้า “ได้ เราไปโรงแรมกันก่อน พอกินข้าวเสร็จ ตอนบ่ายให้เวยเวยพาเหวินเยี่ยนไปเดินเล่นแถวนี้”
“ค่ะ มามี้”
จูหลินมองนาฬิกาข้อมือแล้วพูดว่า “เวยเวย ตากับยายไปถึงโรงแรมก่อนเวลาแล้ว แม่กับพ่อจะไปต้อนรับพวกท่านก่อน ลูกกับพี่ชายและเหวินเยี่ยนค่อยตามไปทีหลังนะ”
“ค่ะ”
จูหลินอธิบายให้เหวินเยี่ยนฟังเป็นภาษาอังกฤษอีกครั้ง เหวินเยี่ยนบอกให้พวกเขาไปก่อน ส่วนเขาจะรอไปพร้อมกับเวยเวย
จูหลินคิดว่าวันนี้มีแขกเยอะ จึงตั้งใจขับรถออกจากบ้านกับสามีคนละคัน ก่อนออกเดินทางยังกำชับหลินซี่ให้ขับรถของตัวเองไปโรงแรม อย่าไปรบกวนน้องสาวกับน้องเขย
หลินซี่ถึงกับพูดไม่ออกเมื่อถูกแม่จัดการแบบนี้ เขาก็แค่อยากขับรถคันใหม่ของน้องสาวอีกสักสองสามรอบเท่านั้น ทำเอาเหมือนเขาจะไปเป็นเทียนหลอดไฟให้คู่รักอย่างนั้นแหละ
ถ้าวันนี้ไม่ใช่วันเกิดของพ่อ และไม่ใช่วันที่ไม่สะดวกพาแฟนสาวออกมาด้วย เขาก็คงไม่ต้องอยู่เป็นเทียนหลอดไฟหรอก
พ่อแม่บุญธรรมขับรถออกไปแล้ว เหลิงจือเวยหันไปพูดกับพี่ชายว่า “พี่ใหญ่ นั่งรอสักครู่นะคะ ฉันจะพาอาเหนียนไปดูห้องของฉันก่อน”