เหลิงจือเวยเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า หลินเฮ่อ ลูกพี่ลูกน้องคนที่สองกำลังคบหาดูใจใครอยู่ คงไม่อยากอยู่บ้านต่อแล้ว จึงคิดจะซื้อบ้านย้ายออกไป
พวกเขาจึงเล็งคอนโดฟลอร์กว้างที่อยู่ในชื่อของเธอ
คนพวกนี้คิดเข้าข้างตัวเองเสียจริง
คอนโดฟลอร์กว้างชุดนั้นมีที่จอดรถส่วนตัวถึงสองช่อง ตอนมารดาบุญธรรมซื้อในปี 1984 บ้านหนึ่งชุดราคา 5.45 ล้าน สองชุดรวมกัน 10.9 ล้าน
พี่ชายมีชุดหนึ่ง เธอมีชุดหนึ่ง อยู่ชั้น 25 กับชั้น 26 ตามลำดับ
ตอนนี้บ้านชุดนั้นราคาขึ้นไปถึง 6.6 ล้านแล้ว ปีหน้าอาจขึ้นไปถึง 7.8 ล้าน
ถ้าพวกเขาไม่พูดขึ้นมา เหลิงจือเวยคงเกือบลืมไปแล้วว่าตอนนี้ราคาบ้านขึ้นเร็วแค่ไหน
เธอต้องหาทางซื้อเพิ่มอีกชุด รอให้ราคาบ้านเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าในอีกไม่กี่ปีแล้วค่อยขาย เงินฝากธนาคารกินดอกเบี้ยยังสู้เอามาลงทุนให้เงินงอกเงยไม่ได้
แน่นอนว่าเรื่องซื้อบ้านห้ามให้คนในตระกูลรู้เด็ดขาด จะได้ไม่พากันมาหาผลประโยชน์อีก
เหลิงจือเวยคีบเนื้อปลาจาระเม็ดเหลืองชิ้นหนึ่งใส่ชาม แล้วค่อย ๆ กินคำเล็ก ๆ เมื่อมีพ่อบุญธรรมกับแม่บุญธรรมอยู่ด้วย เธอก็ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนี้
เหอลู่เห็นว่าเธอชอบกินปลา จึงยิ้มแล้วพูดว่า “คุณย่ารู้ว่าหนูชอบกินปลา เลยให้คนไปซื้อมาเป็นพิเศษ อ้อ เวยเวย ได้ยินว่าคุณอารองซื้อเบนซ์ให้หนูเหรอ”
เหลิงจือเวยพยักหน้า “ค่ะ ดาดี้ให้เป็นรางวัล”
เหอลู่คิดในใจว่าเด็กคนนี้โชคดีจริง ๆ
ตอนหกขวบก็ได้รับอุปการะจากอารองกับอาสะใภ้ ทั้งคู่ทะนุถนอมเธอราวกับเป็นของล้ำค่าตั้งแต่เล็ก แถมยังส่งเธอไปเรียนต่อต่างประเทศอีก