ขึ้นรถแล้ว เธอก็เก็บนาฬิกานอทิลัสเรือนนั้นที่มีมูลค่าถึง 260,000 ดอลลาร์เข้ามิติวิเศษ ส่วนของอย่างอื่นวางไว้บนเบาะหลังรถ
หลังช้อปปิ้งเสร็จ เธอขับรถกลับบ้านก่อน แล้วขนของทั้งหมดที่ซื้อวันนี้เข้าไปไว้ในห้องของตัวเอง
เธอเก็บนาฬิกาทุกเรือนพร้อมกล่องลงตู้เซฟ จากนั้นก็รีบอาบน้ำ เปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงที่ดูเรียบร้อยสุขุมกว่าเดิม แล้วขับรถไปยังบ้านเก่า
บ้านบรรพบุรุษสองชั้นของตระกูลหลินตั้งอยู่ที่ยวนหลง เขตนิวเทร์ริทอรีส เหลิงจือเวยต้องขับรถไปถึงหนึ่งชั่วโมงครึ่ง
เธอไม่เคยเข้าใจเลยว่า ในเมื่อคุณปู่ซื้อตึกนายจ่างไว้หลังหนึ่งในย่านเซ็นทรัลแล้ว ทำไมถึงไม่ย้ายไปอยู่ที่นั่นเป็นการถาวร ทำให้ตอนนี้พวกเธอต้องขับรถกลับบ้านเก่านานขนาดนี้
ตอนนี้ตึกนายจ่างหลังนั้นเป็นที่พักของครอบครัวคุณลุงใหญ่ ส่วนคุณปู่กับคุณย่าก็ไปอยู่กับพวกเขาเป็นครั้งคราว
แต่พอถึงฤดูร้อน พวกท่านก็จะกลับมายวนหลง บอกว่าเป็นการหนีร้อน
เธอไม่รู้ว่าวันนี้คุณปู่คุณย่ามีเหตุผลอะไร ถึงจู่ ๆ เรียกทุกคนไปกินข้าวด้วยกัน
คิดว่ากลับไปทั้งทีก็คงไปมือเปล่าไม่ได้ เธอจึงแวะร้านห่านย่างซื้อห่านย่างมาสองตัว แล้วหยิบทุเรียนสองลูกกับองุ่นหนึ่งตะกร้าออกมาจากมิติวิเศษ
ตอนเธอไปถึงก็เที่ยงครึ่งแล้ว หน้าบ้านเก่ามีรถจอดอยู่หลายคัน
เหลิงจือเวยเห็นรถของพ่อบุญธรรม คุณลุงใหญ่ คุณเขยใหญ่ รวมถึงคุณอาหญิงเล็กกับคุณอาสาม
เธอจอดรถเรียบร้อย เพิ่งเปิดประตูลงมา ก็เห็นพ่อบุญธรรมกับแม่บุญธรรมเดินออกมาต้อนรับ
“เวยเวย ทำไมถึงมาช้าขนาดนี้ล่ะ”
เหลิงจือเวยรีบอธิบาย “หนูกลับไปเอาของลงก่อนค่ะ แล้วก็เปลี่ยนกระโปรงด้วย อ้อ มามี้คะ พี่ใหญ่อยู่ไหนเหรอ”