ในห้องนั่งเล่น เสี่ยวหวงกับเสี่ยวลวี่กำลังดื่มกันอยู่ ไวน์แดงกับแชมเปญบนโต๊ะหมดไปมากกว่าครึ่ง ใบหน้าทั้งคู่แดงก่ำไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์
พอเห็นเฉาสวี่ออกมา เจี่ยงหย่าหรูก็หัวเราะพลางแซวว่า “พี่สวี่ เสียงพวกคุณดังจริงนะ เรายังได้ยินเลย”
ว่าแล้วเธอก็ขยับเข้ามาใกล้ น้ำเสียงแฝงการหยั่งเชิง “พี่สวี่ ในเมื่อเจียอี้ตามคุณไปแล้ว คุณให้พวกเราตามไปด้วยเถอะนะ พวกเราจะไม่สร้างปัญหาให้คุณแน่นอน”
“พวกเธอสองคนช่างเถอะ เธอเป็นคนรู้เรื่องราวดี งั้นก็ทำแบบนี้ต่อไปก็พอ พรุ่งนี้เช้าฉันจะให้เงินคุณก้อนหนึ่ง ถือเป็นรางวัลละกัน”
ในใจเขารู้ดีว่าเสี่ยวหวงกับเสี่ยวลวี่นั้นต่างจากเถาเจียอี้ พวกเธอคลุกคลีอยู่ในสังคมมานานเกินไป มีความคิดมากมาย ไม่จำเป็นต้องเก็บไว้ข้างกาย
เจี่ยงหย่าหรูได้ยินดังนั้นก็ดีใจแทบกระโดด เอ่ยเร่งว่า “พี่สวี่ใจกว้างที่สุด! คุณให้ฉันทำอะไรสักหน่อยเถอะ ไม่อย่างนั้นฉันเกรงใจแย่ พวกเราอยู่ในวงการนี้ถือเรื่องน้ำใจเป็นใหญ่”
“อย่าท้าทายจุดอ่อนฉันบ่อยนัก รีบกลับห้องนอนได้แล้ว”
เขายังไม่มีบัฟไร้กังวล จึงไม่กล้าแตะเสี่ยวหวงจริง ๆ อีกอย่างเขาก็เลือกมากเรื่องอาหาร
กับเสี่ยวหวงที่ค่าความประทับใจ 80 กว่า เขามีเพียงแค่ให้เงินชดเชย ไม่มีความคิดอื่น
เจี่ยงหย่าหรูเห็นเฉาสวี่ไม่เอาเด็ดขาดก็เลิกเซ้าซี้ รีบจูงเสี่ยวลวี่ที่เมาได้ที่เช่นกัน พากันเดินเซไปอีกห้องนอน
ห้องนั่งเล่นเงียบลงในพริบตา เฉาสวี่เดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองทิวทัศน์ยามค่ำคืนของจินหลิงที่ยังคงสุกสว่าง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิด Douyin เข้าห้องไลฟ์ของ CC โดยตรง