ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา โจวเหล่ยก็นั่งแท็กซี่รีบมาถึงห้องรับรอง พอเปิดประตูเข้ามาก็รีบก้มศีรษะขอโทษทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ขอโทษทุกคนนะ ทำให้หมดสนุกกันเลย ช่วยไม่ได้จริง ๆ ช่วงกำลังจีบกันก็ต้องเอาใจเธอให้ดี”
พูดจบ เขาก็มองทุกคนอย่างมีความหวังอยู่หลายส่วน “วันนี้พวกนายก็เจอเฉี่ยนเฉี่ยนแล้ว พูดตามตรงเป็นยังไงบ้าง? เธอบริสุทธิ์ใจ อ่อนโยนและรู้จักเอาใจใส่คนอื่นมากใช่ไหม?”
พอได้ยินคำพูดนี้ ห้องรับรองก็เงียบลงทันที
เฉาสวี่วางแก้วลง สีหน้าจริงจัง ไม่มีท่าทีพูดเอาใจหรือปลอบใจแม้แต่น้อย “ก็ไม่เท่าไหร่”
“เหลยจื่อ พวกเราไม่ได้มีเรื่องบาดหมางอะไรกับเธอ เพิ่งเจอกันครั้งแรก ไม่มีเหตุผลต้องตั้งใจพูดให้ร้ายเธอ ยิ่งไม่จำเป็นต้องฝืนใจพูดเอาใจนายด้วย
พวกเราเป็นเพื่อนร่วมห้องกันมาตั้งสี่ปี ความสัมพันธ์ของเราอยู่ตรงนี้ ฉันจะพูดตรง ๆ ก็แล้วกัน พวกเราทุกคนประทับใจเธอแย่มาก นายระวังตัวไว้หน่อย อย่าปล่อยให้เธอควบคุมนายจนหมดสภาพ”
เจิ้งปั๋วเหวินพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ พวกเราทุกคนรู้สึกว่าเธอมีอะไรแปลก ๆ เสแสร้งเก่งเกินไปแล้ว นายตั้งสติหน่อยเถอะ”
แต่โจวเหล่ยที่กำลังคลั่งรักกลับฟังอะไรไม่เข้าหู ได้แต่ส่ายหน้ารัว ๆ พลางแก้ต่าง “ไม่หรอก เธอดีมากจริง ๆ ทั้งอ่อนโยนและเอาใจใส่ แถมยังห่วงสุขภาพของผมด้วย พวกนายต้องเข้าใจเธอผิดแน่ ๆ”
เห็นบรรยากาศกำลังจะตึงเครียด ซูมานฉีก็รีบออกหน้าช่วยคลี่คลายอย่างใจกว้าง “เอาละ ๆ ไม่ต้องคุยเรื่องความรักส่วนตัวกันแล้ว ชีวิตเป็นของตัวเอง จะสุขหรือทุกข์ก็รู้แก่ใจ คนนอกพูดไปก็ไม่มีประโยชน์ อย่าให้เรื่องแค่นี้กระทบความสัมพันธ์ของพวกนายเลย”
เธอหยิบเบียร์บนโต๊ะขึ้นมา แล้วยกขวดไปทางโจวเหล่ยเล็กน้อย “เหลยจื่อ อย่าเก็บไปคิดมากนะ พี่น้องทุกคนเป็นห่วงนาย มา ดื่มกัน!”