ใบหน้าของหลินอวี่ถิงแดงจัดขึ้นในทันใด หัวใจเต้นเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว แววตาหลุกหลิกเล็กน้อย ถามเสียงเบาว่า "รุ่นพี่คะ นี่...นับว่าเป็นการสารภาพรักไหมคะ กระทันหันเกินไป ฉันยังไม่ได้เตรียมใจเลย"
เฉาสวี่ยิ้ม "ถ้าคุณตอบตกลงเป็นแฟนผมตอนนี้ นี่ก็คือการสารภาพรัก แต่ถ้าคุณยังไม่ตกลง นี่ก็เป็นแค่การชวนเพื่อนไปเดตและเที่ยวเล่นด้วยกัน"
หลินอวี่ถิงกัดริมฝีปาก ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง พูดว่า "รุ่นพี่คะ มันกระทันหันเกินไป ขอฉันกลับไปคิดให้ดีๆ ก่อนนะคะ ได้ไหม"
เฉาสวี่พยักหน้า น้ำเสียงเข้าใจ "ได้เลย ไม่มีปัญหา ผมไม่บังคับคุณหรอก
คุณใช้เวลาสองวันนี้คิดให้ดี ใกล้วันหยุดวันชาติแล้ว คิดได้เมื่อไหร่บอกผมได้ตลอด ส่วนกำหนดการผมจัดการเอง คุณไม่ต้องทำอะไรเลย แค่ตามไปสนุกกับทริปพักผ่อนด้วยกันก็พอ"
กินข้าวเสร็จ ทั้งสองเก็บของแล้วเดินไปคนละทางเพื่อไปเรียนของตัวเอง แต่ใบหน้าของหลินอวี่ถิงยังคงแดงระเรื่อด้วยสีที่ยังไม่จางหาย ในใจเต็มไปด้วยความลังเลและหวั่นไหว
เรื่องที่เฉาสวี่มีใจให้เธอ เธอรู้ดีแน่นอน ปกติดูแลเธออย่างดีแบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพื่อจีบเป็นแฟน แล้วจะเป็นข้าวัดได้ไง
แต่การพบปะกับเฉาสวี่นั้นน้อยมาก รวมๆ ก็เจอกันไม่กี่ครั้ง ส่วนใหญ่คุยกันในเน็ตมากกว่า ยังไม่รู้จักอีกฝ่ายดีนัก ถ้าเป็นไปได้ ถือโอกาสเที่ยววันหยุดวันชาติสองสามวันก็ไม่เสียหาย
ช่วงบ่าย เฉาสวี่กำลังเข้าเรียน มือถือก็สั่นขึ้นมา เป็นสายจากพนักงานที่เพิ่มเพื่อนตอนซื้อคอมพิวเตอร์ในตัวแอปเมื่อคืนก่อนวัน