ภายในห้องชุดใหญ่ที่กว้างขวางและหรูหรา ทัศนียภาพยามค่ำคืนอันเจิดจ้าของถนนซินเจียโข่วสาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่เต็มผนัง แสงอุ่นๆ ทอดยาวปกคลุมทั่วพื้นห้องอย่างอ่อนโยน
เมื่อมองดูใบหน้าที่อ่อนโยนของเฉาสวี่ เธอก็ยิ่งรู้สึกในใจว่าตัวเองไม่ได้เลือกคนผิด ผู้ชายคนนี้ไม่เพียงแต่ตามใจเธอและทะนุถนอมเธอ แต่ยังสามารถให้ความมั่นใจและความสง่างามแก่เธอต่อหน้าครอบครัวของเธอได้อีกด้วย
[ระบบแจ้งเตือน: ค่าความประทับใจของสวี่เนี่ยนเนี่ยนเพิ่มขึ้น 1 จุด ปัจจุบันอยู่ที่ 99 จุด!]
สวี่เนี่ยนเนี่ยนยืนนิ่งอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองดูแสงไฟนับหมื่นดวงนอกหน้าต่าง เรื่องค้างคาในใจที่สั่งสมมาหลายปีก็อดไม่ได้ที่จะค่อยๆ ระบายออกไปให้เฉาสวี่ฟัง ด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อยและความจริงใจปนกัน:
"ที่รัก จริงๆ แล้วฉันไม่เคยบอกเธอเลย ฉันใช้นามสกุลแม่"
"ตอนแม่ฉันอายุสิบแปด ปีก็ไปอยู่กับเจ้านายใหญ่ของโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ท้องถิ่น ยอมเป็นภรรยาน้อยอย่างเต็มใจ เจ้านายคนนั้นแก่กว่าแม่ฉันสิบหกเจ็ดปี อายุต่างกันมาก"
"แม่ฉันให้กำเนิดฉันตอนอายุสิบเก้า ฉันโตมากับแม่เกือบตลอด"
"ตอนเด็กๆ พ่อฉันจะมาหาเป็นประจำ ฉันยังได้เจอเขาหน้าตาไม่กี่ครั้ง แต่ยิ่งนานไปเขาก็ยิ่งมาน้อยลง ความสัมพันธ์ระหว่างเราก็ยิ่งห่างเหิน"
"จนช่วงสองปีที่ผ่านมา หลังจากฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ พวกเขาก็คงตัดขาดกันและแยกทางกันไปในที่สุด"
"ช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาธุรกิจภาคอุตสาหกรรมตกต่ำ โรงงานอิเล็กทรอนิกส์มีผลประกอบการแย่ลงทุกปี เขาค่อยๆ สูญเสียความรุ่งเรืองในอดีต อายุก็มากขึ้น ร่างกายก็แย่ลงทุกวัน ไม่มีความสามารถทางการเงินและเรี่ยวแรงเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป"