ระหว่างที่เฉาสวี่กำลังตกลงเรื่องธนาคารจะส่งพนักงานมาที่บ้านให้เสร็จสิ้น
สวี่เนี่ยนเนี่ยนที่กำลังนอนดูซีรีส์อยู่บนโซฟาในห้องชุดใหญ่สุดหรู โทรศัพท์มือถือก็สั่นขึ้นมาทันที บนหน้าจอปรากฏคำขอวิดีโอคอลจากสวี่หย่าชิงผู้เป็นแม่อย่างชัดเจน
หล่อนพลิกตัวเปลี่ยนท่าทางให้สบายขึ้น แล้วปัดปุ่มรับสาย หน้าจอวิดีโอก็สว่างขึ้นทันที ภาพของสวี่หย่าชิงที่แต่งหน้าอย่างประณีต ดูปราดเปรียวและเฉียบขาดก็ปรากฏขึ้นในกล้อง
“แม่ โทรวิดีโอมาทำไมจู่ ๆ มีอะไรหรือเปล่าคะ”
สวี่หย่าชิงไม่พูดอะไรให้ยืดเยื้อ ตรงเข้าเรื่องทันที น้ำเสียงผ่อนคลายเหมือนกำลังคุยเล่น ๆ “ไม่มีอะไรนี่นะเนี่ยเนี่ยน จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ เรื่องที่แม่ให้เธอเลือกนาฬิกาเรือนหนึ่งไปให้เสี่ยวเฉาเพื่อให้เขาซาบซึ้งใจน่ะ ทำไปถึงไหนแล้ว”
สวี่เนี่ยนเนี่ยนเอนตัวพิงพนักโซฟาอย่างเกียจคร้าน ปลายนิ้วเล่นไปกับชายเสื้อ น้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงความจนใจเล็กน้อย
“ยังไม่ได้เลือกเลยแม่ หนูเดินดูกับเพื่อนร่วมห้องมาหลายรุ่นแล้ว บางรุ่นก็ดีไซน์เชยไป บางรุ่นก็ไม่มีของจริง รุ่นที่หนูถูกใจเป็นรุ่นฮิตเต็มร้านเขาก็ขายหมด ไม่อยากซื้ออะไรที่ดูไม่ได้พอ ๆ กันไป”
“เธอนี่นะ ทำอะไรก็เช้าชามเย็นชามไปหมด” สวี่หย่าชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงความจนใจ
“ไม่มีของจริงก็ไปหาร้านขายของมือสองมือหนึ่งที่ได้มาตรฐานสิ ขอแค่สภาพใหม่เอี่ยม ตรวจสอบที่มาได้ก็พอ ไม่ต้องไปยึดติดกับของหน้าร้าน เร็ว ๆ เข้า เอาของขวัญไปให้ถึงมือเขาสักที
อ้อ แล้วเธอกับเสี่ยวเฉาเป็นยังไงบ้าง ช่วงนี้ ความสัมพันธ์ดำเนินไปด้วยดีไหม”