กลางวันของวันถัดมา แสงแดดอุ่น ๆ สาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่เต็มผนัง ลงมาบนเตียงนุ่มนวลขนาดใหญ่ เฉาสวี่จึงค่อย ๆ ตื่นจากการหลับใหล
เขายื่นมือไปหยิบโทรศัพท์บนหัวเตียง พอปลดล็อกหน้าจอ ข้อความที่ยังไม่ได้อ่านหลายข้อความก็ปรากฏขึ้นมา
ข้อความแรกมาจากเวินหย่า ส่งภาพการอวดชุดของวันนี้มา ในภาพเธอสวมเสื้อยืดแขนสั้นสีน้ำเงินเข้ม จับคู่กับกระโปรงยาวทรงเอสีแดงมีจุดสีขาว ผมยาวรวบขึ้นอย่างหลวม ๆ เผยให้เห็นลำคอที่เรียวงาม
สีหน้าดูเปล่งปลั่งเป็นพิเศษ แววตาที่ปกติเย็นชา ตอนนี้กลับอ่อนโยนมีเสน่ห์เหลือเชื่อ หางตางอนขึ้นเล็กน้อย ทุกอิริยาบถล้วนเผยความน่าหลงใหล แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากท่าทีห่างเหินที่เคยแสดงในยามปกติ
ถัดมาคือข้อความจากต้วนเจียหนิง น้ำเสียงแฝงความคาดหวังอย่างออดอ้อน ทุกตัวอักษรเต็มไปด้วยความดีใจ: “พี่สวี่ วันนี้ยังไปห้องสมุดไหมคะ หนูมาถึงแล้วนะ จองที่นั่งประจำไว้ให้พี่แล้วด้วย เอาบ๊วยเย็น ๆ ที่พี่ชอบมาฝากด้วย~”
ข้อความจากสวี่เนี่ยนเนี่ยนเป็นภาพอาหารเช้าที่ประณีต: บนโต๊ะหินอ่อน มีขนมปังโฮลวีท ไข่ดาวปลอดเชื้อ น้ำเกรปฟรุตคั้นสด และสลัดผักสีสันสดใส
ข้าง ๆ ยังมีถ้วยเยี่ยวม้าหนึ่งถ้วย พื้นหลังเป็นห้องชุดใหญ่ที่กว้างขวางสว่างไสว โคมไฟคริสตัลส่องแสงนุ่มนวล
เธอเขียนข้อความว่า “ที่รัก นี่คือเมนูเพื่อสุขภาพที่โค้ชเหมาแนะนำให้ฉันทำโดยเฉพาะ บอกว่าทั้งได้สารอาหารและไม่อ้วน คราวหน้าที่เธอมา ฉันจะทำให้กินนะ!”
ข้อความสุดท้ายมาจากผู้อำนวยการหลัวแห่งสำนักงานกฎหมายหยุนติ่ง น้ำเสียงเป็นทางการและสุภาพ ชัดเจนทุกคำ:
“คุณเฉา สวัสดีครับ กรรมสิทธิ์หุ้น 10% ของเหยาหย่วนเทคโนโลยีได้ดำเนินการเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้ว เอกสารที่เกี่ยวข้องจัดเตรียมครบถ้วนแล้ว คุณสามารถมาที่สำนักงานเพื่อลงนามในสัญญาโอนหุ้นได้ทุกเมื่อครับ”