ต้วนเจียหนิงตัวเกร็งทั้งร่าง แก้มแดงก่ำขึ้นมาทันที ผิวทั่วกายซู่ซ่าเป็นขนลุกซู่
เธอแอ่นตัวเล็กน้อย ส่งเสียงอ้อนเสียงเบาจนแทบไม่มีใครได้ยินนอกจากคนทั้งสอง “พี่สวี่ จั๊กจี้เกินไปแล้ว…หนูรู้แล้วว่าผิด”
เฉาสวี่ไม่ละสายตาจากหนังสือ น้ำเสียงแฝงรอยยิ้มเย้าเล่น “เล่นไม่เก่งแต่ชอบเล่น ผิดแล้วจะให้ผ่านง่ายๆ อย่างงั้นเหรอ? ไม่มีทาง”
มุมปากเฉาสวี่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ สุดท้ายเงยหน้ามองเธอ “จะให้ฉันปล่อยก็ได้ มาเล่นเกมกันสักเกม เธอชนะ ฉันปล่อยทันที เธอแพ้ ฉันจัดการตามใจชอบ”
ต้วนเจียหนิงแก้มแดง หายใจถี่ๆ รีบพยักหน้า “ได้! จะเล่นอะไรก็ยอม!”
เฉาสวี่รู้ดีว่าเธอเป็นพวกชอบคนฉลาดสุดๆ จึงเริ่มออกโจทย์ “ตอนนี้เธอไปเลือกหนังสือที่ชั้นได้ตามใจ ฉันอ่านรวดเดียวจบ แล้วเธอจะถามอะไรก็ได้ ถามหน้าไหนบรรทัดไหนก็ได้ ฉันตอบไม่ได้เมื่อไหร่ถือว่าฉันแพ้”