---[ยินดีต้อนรับเข้าสู่สุสานจำลอง]
อากาศบิดเบี้ยวชั่วพริบตา เซี่ยหวยอันเตรียมใจจะทบทวนกลไกทั้งหมดอีกครั้งแล้ว แต่พอลืมตากลับพบว่าตัวเองยังยืนอยู่ที่เดิม มีเพียงคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก่อนหน้านี้หายไปหมด
เซี่ยหวยอัน : ?
[เจ้าผ่านเข้ามาจากตรงนี้ ก็ย่อมเริ่มต้นจากตรงนี้]ระบบอธิบาย
เซี่ยหวยอันเอ่ยชมในใจว่าสมเหตุสมผลดี ก่อนจะเดินตรงไปยังโลงศพนั่น แค่เปิดโลงไม่ใช่หรือไง?
เขาก็ไม่ใช่อู๋เสีย คงไม่ซวยขนาดนั้นหรอก
เซี่ยหวยอันยกฝาโลง หนึ่ง สอง สาม ออกแรง!
เอ๋?
โลงศพไม่ขยับเขยื้อน
เซี่ยหวยอันเงียบไปครู่หนึ่ง ต้องเป็นท่าทางไม่ถูกต้องแน่
เขาเปลี่ยนท่ายกอีกครั้ง ผลก็ยังเหมือนเดิม สุดท้ายระบบทนดูต่อไปไม่ไหว
[อืดอาดนัก ใช้เท้าถีบสิ! ใช้แต่มือเจ้าจะยกขึ้นเองได้ยังไง!]
เซี่ยหวยอันค่อย ๆ ชักมือกลับ ถอยออกไปสองสามเมตร จากนั้นวิ่งถลาเข้าไปแล้วถีบฝาโลงกระเด็น
เซี่ยหวยอันวิ่งหนีไปไกลอย่างรวดเร็ว ยืนสังเกตโลงศพนั้นอยู่ข้าง ๆ
หนึ่งวินาทีผ่านไป สองวินาที สามวินาที...
สามนาทีผ่านไป โลงศพนั้นก็ยังไม่มีปฏิกิริยาอะไร
เซี่ยหวยอันถึงกล้าเข้าไปใกล้อย่างระมัดระวัง โชคดีที่ในโลงไม่ได้น่าขนลุกอะไรนัก นอกจากศพเน่าเหม็นหนึ่งร่าง ยังมีเครื่องประดับอีกสองสามชิ้นแช่อยู่ในน้ำมันศพ ไม่มีอะไรอีกแล้ว
[เจ้าลองง้างปากศพดูสิ ปกติของดีจะซ่อนอยู่ในปาก]ระบบเตือน
เซี่ยหวยอันเบิกตากว้าง ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง แล้วชี้ไปที่โลงนั่น : "เจ้าให้ข้าแตะต้องของน่าขยะแขยงนั่นหรือ?"
ระบบตกใจ [ไม่ใช่เจ้า แล้วจะเป็นข้าหรือ?]
เซี่ยหวยอันทำหน้าคลื่นไส้ : "เจ้าไม่รังเกียจความสกปรกเลยหรือ!"
ระบบไม่ยี่หระ [ยังไงก็ตาม หากพวกเด็กตระกูลจางจะไปง้างปากศพ แล้วไปโดนกลไกอะไรเข้าอีก พื้นที่จำลองของเจ้าก็เท่ากับเปิดเปล่า พวกนั้นไม่รังเกียจความสกปรกหรอก]
เซี่ยหวยอันรู้สึกปวดหัวตุ๊บ ๆ เด็กเวรเอ๊ย!
เขาหลับตาลง มือหนึ่งบีบจมูกตัวเอง มือหนึ่งคลำไปที่ปากของศพ
นุ่ม เหนียว ลื่น
น่า! ขยะ! แขยง!
เซี่ยหวยอันทนไม่ไหว วิ่งไปอาเจียนอยู่ด้านข้าง มือที่ล้วงเข้าไปยังมีน้ำมันศพหยดติ๋ง ๆ
เซี่ยหวยอันรับรู้ถึงความเหนียวลื่นบนมือ รู้สึกคลื่นไส้มากขึ้น
"ให้ตายสิ! ข้าจะบ้าตายแล้วระบบ! อ๊ากกกก!"