[พวกสาวน้อยขี้เล่นมา คนที่ศีลธรรมสูงอย่าเข้ามา จะว่าฉันเขียนไม่ดีก็ได้ แต่อย่าว่าสามีทั้งสองของฉันไร้เกียรติ]
“อือ……”
“เจ็บ……”
“เจ็บจัง……”
เสิ่นหว่านถังใช้ชีวิตในโลกวันสิ้นโลกมากว่าสิบปี สุดท้ายถูกเพื่อนรักที่ไว้ใจกับผู้ชายเลวทรามหักหลังจนตาย
ความเจ็บปวดที่วิญญาณถูกฉีกกระชากยังไม่ทันจาง ความเจ็บร้าวที่ร่างกายถูกฉีกก็แล่นทั่วร่างอีกครั้ง
เธอดิ้นรนตามสัญชาตญาณ ปลายนิ้วสัมผัสถึงแผงอกแข็งแกร่งร้อนผ่าว
อุณหภูมิร้อนฉ่านั้นทำให้นิ้วเธอหดงอ ลำคอครางเสียงอ่อนหวานน่าสงสาร
เสียงนั้นทำให้เธอใจเย็นเฉียบด้วยความแปลกแยก
เสียงหอบหายใจที่เก็บกดของชายหนุ่มดังข้างหู คล้ายเขาตั้งใจทำ
เธออ้าปากอยากพูด แต่ทุกคำถูกปิดกั้นไว้ในลำคอ
ความรู้สึกผิดแปลกที่แล่นในกายทำให้ใจเธอวูบหนัก เธอยื่นมือหมายผลักชายหนุ่ม แต่มือกลับอ่อนยวบไร้เรี่ยวแรงแม้แต่น้อย
ขณะนั้นเอง ชายหนุ่มคว้ามือเธอมาจูบพลางว่า “เมียจ๋า ทำตัวดีๆ เถอะนะ เธออยากได้เท่าไหร่ก็ได้ทั้งนั้น”
“แค่ส่งเสียงให้มากหน่อย ฉันชอบฟัง”
ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นรดบนมือ จนเธอขนลุกซู่
เสิ่นหว่านถังลืมตากว้างทันใด ภาพจำนวนนับไม่ถ้วนแล่นปราดในสมอง
ที่แท้ตัวเองตายแล้ว และกลับมาเกิดใหม่ในนิยายย้อนยุคบทนางประกอบจอมปัญหา
วันนี้เป็นวันวิวาห์ของร่างเดิม นางเป็นคุณหนูปลอมที่ถูกสลับตัว และถูกส่งกลับหมู่บ้านได้ปีกว่าๆ แต่งงานกับบัณฑิตหนุ่มตระกูลเซียว ซือเหิง ลูกชายคนที่สามที่ถูกยกให้คนอื่นเลี้ยงตั้งแต่เด็ก แล้วถูกส่งกลับมาหลังครอบครัวเลี้ยงเกิดเรื่อง
คนที่แต่งออกมาพร้อมกันยังมีเพื่อนรักของนาง หลินชุนเสีย สาวน้อยผู้ตื่นรู้ฐานะนางเอก เดิมต้องแต่งกับเซียวเหย่ คนที่สี่
เพราะตื่นรู้ นางจึงไม่ยอมทนใช้ชีวิตแบบชาวนาจนๆ ไปทั้งชีวิต จึงคิดแผนเปลี่ยนตัวมาที่นาง
ตอนออกเรือน หล่อนแอบวางยาสลบร่างเดิมแบบไม่ถึงกับหมดสติ แต่ทำให้เชื่องเชื่อ
ต่อมาถึงบ้านตระกูลเซียว ก็ฉวยจังหวะคนเผลอ ให้ร่างเดิมกินยาที่ใช้กระตุ้นฤดูผสมพันธุ์ของสัตว์ ทั้งยังแอบใส่แก้วเหล้าของเซียวเหย่ให้เขาดื่ม
จากนั้นก็ประสบผลสำเร็จในการสลับตัว
ที่ยอมทำถึงเพียงนี้ ก็เพราะเซียวเหิงกับเซียวเหย่เป็นฝาแฝดกัน รูปร่างหน้าตาเหมือนกัน นิสัยต่างกัน โชคชะตาก็แตกต่างกันสิ้นเชิง
ร่างเดิมเพราะฤทธิ์ยาบวกกับเซียวเหย่เองก็โดนยาจนทนไม่ไหว สุดท้ายสิ้นใจ
ความทรงจำทั้งหมดแล่นผ่านในพริบตา ร่างของเสิ่นหว่านถังแข็งเกร็ง ดวงตาเย็นเยียบมีแววสังหารวาบผ่าน ลองสัมผัสดูว่าพลังพิเศษธาตุไม้จากชาติก่อนยังอยู่หรือไม่ รู้สึกได้แต่ว่าเหลือเพียงระดับสองเท่านั้น
เซียวเหย่ครางฮึดฮัด ท้อแท้ระบายแรงออก
ในความมืด เขาไม่รู้เลยว่าเมียถูกเปลี่ยนตัว รู้สึกเพียงว่าเมียนั้นทั้งหอม ทั้งหวาน ทั้งนุ่มนิ่ม
“เพี๊ยะ”
ทันใดนั้น มีเสียงตบหน้าดังขึ้น
เซียวเหย่รู้สึกฟันกรามจะโยก
เขาคิดเงียบๆ ว่า เมียนี่ก็แซ่บดีเหมือนกัน
เสียงของหว่านถังเย็นเยียบ “ลุกขึ้น”
เซียวเหย่กระตุกยิ้มที่มุมปาก “เมียจ๋า”
“อ๊ากกก…”
เซียวเหย่กำลังจะพูด ก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนจากห้องข้างๆ
น้ำเสียงนั้นคุ้นหูชอบกล
เขาขมวดคิ้วลุกนั่ง
“ไอ้สามนี่เรียบร้อยออกจะตาย คืนเข้าห้องมันดุเดือดปานนี้เชียว?”
เสียงยังไม่ทันขาดคำ ก็ได้ยินเสียงดังสนั่น ประตูถูกถีบเปิดออก
ร่างสูงโปร่งของเซียวเหิงยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู ใบหน้าทั้งดำทั้งแดง ขมับมีเส้นเอ็นปูด ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือด
แว่นตากรอบดำเรียบๆ ก็ปิดความดุร้ายที่อัดแน่นในดวงตาเขาไม่ได้
เขาก็โดนยามาเช่นกัน ตอนนี้อาศัยกำลังใจล้วนๆ ประคองไว้
เซียวเหย่เปลือยอก หน้ามีรอยนิ้วมือ รีบยืนบังหน้าเสิ่นหว่านถัง แล้วตะโกนอย่างไม่พอใจ “ไอ้สาม แกบ้าไปแล้ว? คืนเข้าห้องแกวิ่งมาห้องฉันทำไม จะมาเรียนวิชาหรือไง?”
“ถ้าอย่างนั้นต้องขอโทษด้วย พวกเราจัดการเสร็จแล้ว”
น้ำเสียงเซียวเหิงเครียดกด ปร่าแห้งด้วยไฟราคะ “เสิ่นหว่านถัง ออกมา”
ยังไม่ทันที่เซียวเหย่จะพูด ร่างหนึ่งที่เดินโซเซก็พุ่งเข้ามา
หลินชุนเสียคุกเข่าอยู่บนพื้น ร้องไห้น้ำมูกน้ำตาปนเปื้อนเต็มหน้า
มือกำขากางเกงเซียวเหิงแน่น ข้อนิ้วขาวซีดเพราะออกแรง “เซียวเหิง ฉันขอร้อง อย่าทำแบบนี้เลย ปล่อยไปตามนี้เถอะ ต่อไปฉันจะเป็นภรรยาที่ดี จะไม่ทำให้คุณผิดหวัง”
น้ำเสียงเซียวเหิงเย็นเยียบ กำหมัดแน่น “ไสหัวไป อย่ามาแตะต้องฉัน ฉันรังเกียจแก”
หลินชุนเสียผงกศีรษะอย่างตกใจ มองชายคนนี้ด้วยความฉงน มือที่จับขากางเกงเซียวเหิงอยู่กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ในความทรงจำที่จู่ๆ ก็เพิ่มขึ้นมาของเธอแท้ๆ ผู้ชายคนนี้อ่อนโยนมาก อีกทั้งภายหน้ายังจะยิ่งใหญ่ มีอนาคต ให้เสิ่นหว่านถังคนไร้ประโยชน์ที่ไม่เป็นอะไรสักอย่างได้สุขสบายไปตลอดชีวิต ตอนนี้เกิดอะไรขึ้น ทั้งที่ตัวเองก็แย่งมาตั้งแต่แรกแล้วแท้ๆ ตัวเองก็ไม่ได้แย่ หน้าตาก็ดี เป็นทุกอย่างได้ รู้จักกตัญญู ทั้งที่ตัวเองต่างหากคือผู้หญิงที่ดีที่สุด ตอนนี้เขากลับทำกับตัวเองโหดร้ายเยี่ยงนี้
ทำไมกัน
ตอนนั้นเอง เซียวเหย่ที่นั่งอยู่บนเตียงก็เริ่มจับต้นชนปลายถูก
เขาหันไปมองผู้หญิงที่อยู่ด้านหลัง ผมเผ้าสยาย มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมา จู่ๆ ก็สบตากับแววตาเยือกเย็นของนาง ฟันเขาเริ่มเสียว
ถึงจะห่าม แต่เขาก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้หอมหวานแค่ไหน
ตอนนี้ มันผิดพลาดไปแล้ว ตาเขาเย็นวาบ “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
เซียวเหิงหัวเราะเย็น “นั่นก็ต้องถามเมียแกแล้ว”
“ว่านางทำเรื่องสกปรกชวนขยะแขยงอะไรไว้”
พักหนึ่ง สายตาของเซียวเหย่กับเซียวเหิงก็จับจ้องที่หลินชุนเสีย
บรรยากาศเงียบงันอย่างประหลาด
ความวุ่นวายที่นี่ดึงดูดทุกคนในครอบครัวเข้ามาไม่นาน
หลิวชุ่ยฮวาเดิมทีลูกชายสองคนแต่งงานพร้อมกันดีใจมาก เพิ่งหลับไป ไม่คิดว่ากลางดึกจะไม่หยุดไม่หย่อน นางลุกขึ้นโดยไม่ทันใส่รองเท้าวิ่งออกมา
“อะไรกันๆ? เกิดอะไรขึ้น? กลางค่ำกลางคืนไม่เข้าห้องดีๆ มาโวยวายอะไรกันเนี่ย? วันดีๆ ไม่อยากอยู่ต่อแล้ว เดี๋ยวไปทำงานในไร่ซะเลย”
นางเดินมาแบบปากจัด พอเห็นสภาพนี้แล้ว สมองก็อึ้งงง เห็นหลินชุนเสียเสื้อผ้าไม่เรียบร้อยนั่งบนพื้น ก็ถามไปตามธรรมชาติว่า “อีน้องสี่ นี่แกนั่งบนพื้นทำไม?”
“ไอ้สาม แกยืนขวางประตูห้องน้องสี่ทำไม?”
“พวกแกกลางค่ำกลางคืนไม่นอนกัน จะทะเลาะอะไรกันนัก? ฮะ?”
หลินชุนเสียนั่งบนพื้น ปิดหน้าร้องสะอื้น
ร่างของเซียวเหิงสั่นเทา กัดฟันเค้นคำจากไรฟัน “แม่ ให้ไอ้ห้าไปเรียกคนตระกูลหลินมา บอกให้พวกเขามารับตัวคนกลับไป”
หลินชุนเสียคลุ้มคลั่ง นางคุกเข่าร้องไห้เสียงดังลั่น “อย่าเลย อย่า ฉันขอร้องละ ขอร้องพวกคุณอย่าเลย หากพวกเขามา ฉันก็อยู่ไม่ได้แล้ว อ้อนวอนพวกคุณแล้ว”
“หา?”
“อะไรนะ?”
“ไอ้สาม อย่ามาทำให้แม่ตกใจนะ กลางค่ำกลางคืนแกจะทำอะไร? ฮะ? ที่ไหนมีกลางดึกกลางค่ำมาจับเจ้าสาวของน้องชายส่งกลับบ้านกัน”
“นี่มันไม่เหมาะไม่ควรเลยนะ?”
“นี่แกเป็นบ้าไปแล้วรึไง? ก่อเรื่องแบบนี้ แล้วต่อไปให้บ้านเรามีหน้ามีตาในสังคมยังไงล่ะ?”
“ไอ้สี่ๆ แกมุดอยู่บนเตียงคลอดลูกอยู่รึไง ยังไม่ตายออกมาอีกทำไม? ฮะ? เมียแกนี่มันยังไงกันแน่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
เซียวเหย่ใส่กางเกงแล้วออกมา พิงกรอบประตู ชี้ไปที่หลินชุนเสียซึ่งร้องไห้สะอื้นอย่างน่าสงสาร ทำหน้าเป็นตายด้าน “แม่ครับ นางไม่ยอมเป็นเมียผม ก็เลยเอาตัวเองไปสลับกับเสิ่นหว่านถัง”
“มันก็ไม่โชคดีหรอกน่า พี่สามผมก็ไม่ใช่คนปลอมๆ อะไรที่ไม่ดีก็ต้องทนๆ เอาไปงั้นแหละ”
“ก็บังเอิญอีก ผมเพิ่งแต่งเมียครั้งแรกไม่มีประสบการณ์ เลยจัดงานเข้าห้องนี่ไปเรียบร้อยแล้ว”
“ตอนนี้ มันก็เลยเป็นแบบนี้”
“อะไรนะ?”
น้ำเสียงหลิวชุ่ยฮวาลอยสูงขึ้นแปดเท่า
นางโกรธจนนิ้วสั่น ชี้ไปที่หลินชุนเสีย “หลินชุนเสีย แกมันบ้าตายแล้ว”
“โอ๊ย... คุณพระคุณเจ้า... แย่แล้ว ฟ้าถล่มแล้ว พ่อของลูกๆ พ่อ เร็วๆ เข้าเร็ว รีบ เร็ว... รีบลุก...”