สัมผัสได้ถึงร่างกายที่แข็งแรงกำยำของเฉินเอ้อจู้ที่แบกเธอคนเป็นๆ เดินไปอย่างราบเรียบราวกับเดินบนพื้นดิน ง่ายดายเหลือเกิน เธออดที่จะประหลาดใจไม่ได้
พร้อมกับนึกถึงตอนที่เฉินเอ้อจู้ใช้มือเดียวกดเสือโคร่งตัวใหญ่ได้ เธออดพูดไม่ได้: "พี่เอ้อจู้ ที่แท้คุณก็ไม่กลัว เพราะคุณฝึกฝนมาจริงๆ นี่เอง! เสือโคร่งตัวใหญ่ที่น่ากลัวขนาดนั้น กลับถูกคุณกดด้วยมือเดียว ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าคุณเป็นคนที่ไม่เปิดเผยตัวจริงๆ ซ่อนความสามารถไว้ลึกมาก!"
ได้ยินดังนั้น เฉินเอ้อจู้ก็ยิ้ม ในเมื่อเธอเห็นแล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องแก้ตัวอีก
จึงพูดว่า "ก็แค่ฝีมือระดับแมวสามขา ไม่เท่าไหร่หรอก!"
"อะไรนะ? พี่เอ้อจู้ คุณถ่อมตัวเกินไปแล้ว! ฝีมือแบบนี้ยังเรียกว่าระดับแมวสามขาได้อีกเหรอ? ถึงอู่ซงเองก็คงไม่สามารถปราบเสือได้ง่ายขนาดนี้หรอกมั้ง? พี่เอ้อจู้ ไม่คิดว่าคุณจะรู้วิชาต่อสู้จริงๆ ด้วยนะ คุณเก่งมาก! ฉันก็อยากเรียนวิชาต่อสู้เหมือนกัน อย่างงี้ พี่เอ้อจู้ คุณสอนฉันหน่อยสิ?"
อู๋ชิงอวี่นอนซบอยู่บนหลังเฉินเอ้อจู้ รู้สึกถึงความปลอดภัยที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน จึงถามออกมา
เฉินเอ้อจู้คิดครู่หนึ่งแล้วยิ้ม "ได้สิ แต่ทว่าวิชานี้จะเรียนได้ ต้องมีเงื่อนไขก่อน!"