บรรดาเพื่อนบ้านต่างชี้หน้าด่าทอไป๋อวี้เจี๋ยด้วยถ้อยคำหยาบคายทันที
ไป๋อวี้เจี๋ยหน้านิ่งเรียบเย็น ผลักป้าหวังออกไปอย่างแรง แล้วหันหลังเดินเข้าบ้านไปอย่างรวดเร็ว
เหลือเพียงยายแก่คนนั้นนอนดิ้นร้องโวยวายอยู่หน้าประตูบ้านเพียงลำพัง
...
ในขณะเดียวกัน เฉินเอ้อจู้สะพายเป้ ใจชุ่มชื่นสบายอารมณ์ ฮัมเพลงตรงดิ่งสู่ภูเขาหลังหมู่บ้าน
เพิ่งถึงเชิงเขา ก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังมาจากไม่ไกลเบื้องหน้า
"ไอ้สารเลว ปล่อยฉันนะ ไอ้สารเลว นายจะทำอะไร??"
เป็นเสียงผู้หญิงที่โกรธจัด
ไม่นาน ก็มีเสียงผู้ชายหยาบโลนดังตามมา
"ชิงอวี่ ขอหอมแก้มหน่อยเถอะ แค่ทีเดียวเอง!!"
"ปล่อยฉัน ถ้านายยังไม่ปล่อย ฉันจะร้องแล้วนะ!!"
"เฮอะ ๆ นี่มันเขากลางป่า ใครมันจะมาช่วยแกได้ล่ะ? ชิงอวี่ จริง ๆ นะ ฉันชอบแกมานานแล้ว ยอมเป็นแฟนฉันเถอะ พ่อฉันเป็นผู้ใหญ่บ้าน ทั้งหมู่บ้านหลงหัวนี้เขาพูดได้คำเดียว แกอยู่กับฉัน รับรองได้กินดีอยู่ดี มีความสุขกว่าผู้หญิงคนไหน ๆ ทั้งนั้น!!"
"อ๊า... ปล่อยฉัน... ใครก็ได้ ช่วยด้วย... ช่วยด้วย..."
เฉินเอ้อจู้ฟังแล้วโมโหแทบระเบิด
ไอ้สวะส่อซอสวีหยาง อาศัยที่พ่อแกชื่อสวีต้ายวี่เป็นผู้ใหญ่บ้าน กลางวันแสก ๆ ยังกล้าฉุดคร่าผู้หญิง มีกฎหมายบ้านเมืองไว้ทำไม?
เขาจำเสียงได้ตั้งแต่แรกแล้ว ไอ้ตัวถ่อยคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น ไอ้ลูกชายคนที่สองของผู้ใหญ่บ้าน สวีหยาง ไง