"คุณหมอคะ มียาคุมฉุกเฉินไหม หยิบให้หน่อยค่ะ"
ในคลินิกเล็กๆ หมอที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นมอง
หญิงสาวตรงหน้าอายุประมาณ 21 ปี หน้าตางดงามมาก ใบหน้าได้รูป เค้าหน้างดงามไร้ที่ติ
ผิวของเธอขาว ใบหน้าสะอาดหมดจดราวกับดอกชบาสีขาวที่เบ่งบาน งดงามบริสุทธิ์และศักดิ์สิทธิ์
ทว่าสีหน้าเธอไม่ค่อยดีนัก ซีดเผือดเล็กน้อย เสื้อคลุมที่ใส่มารัดแน่นหนา
หมอไม่ได้ถามอะไรเพิ่ม หยิบกล่องยาวางบนเคาน์เตอร์ และมองไปที่เผยจิ่นเหอ เตือนว่า "อย่ากินบ่อยนะ เดี๋ยวร่างกายพัง"
เผยจิ่นเหอห่อตัวแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว หลุบตาลง เม้มริมฝีปากเบาๆ "ทราบแล้วค่ะ ขอบคุณ"
จ่ายเงินเสร็จ เผยจิ่นเหอใช้เกลือแร่กินยาลงไป
เธอไม่ได้รีบออกไป แต่แวบเข้าไปในร้านอินเทอร์เน็ตใกล้ๆ
เธอใช้บัตรประชาชนเปิดเครื่องคอม วางนิ้วเรียวลงบนคีย์บอร์ด "กึกก้อง" หลังจากจัดการไม่นาน ก็แฮกเข้ากล้องวงจรปิดของโรงแรมเมื่อคืนได้สำเร็จ
ภาพเลือนลางเมื่อคืนวาบผ่านในหัว
เสื้อผ้ารกรุงรังกระจายบนพรม เดรสสีขาวและสูทสีดำพันกัน คลุมเครือ
บรรยากาศเย้ายวน หวามไหวเบ่งบานในความมืดมิด เสียงดังสะท้อนไปทั่วห้อง สติที่เหลือน้อยนิดค่อยๆ ถูกตัณหากลืนกิน
……
"เฮือก!"
ตอนที่เผยจิ่นเหอตื่นขึ้นมา ความเจ็บตรงท้องน้อยทำให้เธอสูดปาก
หัวมึนงงหนักอึ้ง เธอขมวดคิ้ว ควานหาโทรศัพท์บนเตียง
แต่แทนที่จะเจอโทรศัพท์ กลับสัมผัสได้ถึงซิกซ์แพ็กแน่นๆ
เผยจิ่นเหอเบิกตากว้างทันที
นี่...นี่มันเรื่องอะไรกัน?!
เผยจิ่นเหอดีดตัวลุกจากเตียง ภาพเลือนรางเมื่อวานพรั่งพรูเข้าในสมอง
อ้อมกอดอันร้อนแรงของชายหนุ่ม ลมหายใจร้อนผ่าวระหว่างดึงดันอย่างคลุมเครือ และเสียงที่ชวนให้อับอาย……
ในห้องที่แสงสลัว ลมหายใจแผ่วเบาของชายหนุ่มดังชัดเจนข้างหู ประดุจอสูรกายที่ซุ่มอยู่ในเงามืด อันตรายยิ่งนัก คอยเตือนเธอถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่เว้นวินาที
เธอ! เธอไปหลับนอนกับชายแปลกหน้า!
เมื่อวานเธอกับสมาชิกทีมวิจัยมากินข้าวแถวนี้ ระหว่างนั้นเธอดื่มค็อกเทลไปแค่สองแก้ว ก็เริ่มเวียนหัวง่วงนอน
เธอไม่ค่อยได้ดื่มเหล้า ไม่คิดว่าคออ่อนขนาดนี้ ไวน์แค่ 8 ดีกรีสองแก้วก็เมาแล้ว พอกลับมาห้องตัวเอง ตื่นมาก็เจอผู้ชายนอนข้างๆ
แถมยังมีความสัมพันธ์กับเธออีก!
เผยจิ่นเหอหันไป เอื้อมมือไปเปิดสวิตช์ไฟ อยากดูว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร
แต่ยังไม่ทันได้เปิดไฟ ก็ได้ยินเสียงขาดๆ หายๆ ดังมาจากหน้าประตู
"ไม่รู้จักตายจริงๆ กล้าคิดปีน...เตียง...นี่...เบื่อชีวิตแล้วรึไง"
จากนั้นก็มีเสียงเคาะประตู
เผยจิ่นเหอสะดุ้งโหยง เธอเอามือปิดปากแน่น ไม่กล้าแม้แต่หายใจแรงๆ กลัวจะทำให้คนด้านนอกตื่น
หัวใจเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมา กระวนกระวายอธิษฐานให้คนด้านนอกรีบไปเสีย จะทำอย่างไรถ้าไปปลุกผู้ชายข้างๆ ล่ะ?
เธอจะยังมีชีวิตรอดออกไปหรือเปล่า?
ในระหว่างคำอธิษฐานอันสิ้นหวังของเผยจิ่นเหอ คนด้านนอกเคาะประตูได้สองครั้งก็หยุด พึมพำสองสามประโยคที่ฟังไม่ออก แล้วเสียงฝีเท้าก็ค่อยๆ ห่างออกไป
กลัวจะรบกวนคนด้านนอก เผยจิ่นเหอไม่กล้าเปิดไฟ ฝืนความไม่สบายตัว กว่าจะลุกจากเตียงก็ไม่กล้าช้าแม้แต่วินาทีเดียว
เสื้อผ้าขาดแล้ว แต่ก็ยังพอปิดบังร่างกายได้ ดีที่ขามันใส่เสื้อคลุมมาด้วย
เธอแต่งตัวเสร็จ แล้วรีบเผ่นออกไปจากที่นี่ ก่อนจากไป ได้เหลือบไปเห็นป้ายเลขห้องโดยไม่ได้ตั้งใจ
536
ดวงตาของเผยจิ่นเหอเบิกกว้าง
เท่าที่เธอจำได้ไม่ผิด ห้องของเธอน่าจะเป็น 539 นะ
ที่แท้เธอเดินผิดห้อง!!!
ฟังจากบทสนทนาด้านนอกเมื่อกี้ ผู้ชายคนนั้นคงไม่ใช่คนดีแน่
ถ้าเขาคิดว่าเธอเป็นพวกมีเจตนาแอบแฝง จะฆ่าเธอทิ้งหรือเปล่า?!
เผยจิ่นเหอได้สติ ดึงกล้องวงจรปิดชั้นห้าของโรงแรมออกมา
ชั้นนี้มีกล้องสองตัว หนึ่งในนั้นพังไปแล้ว
และตำแหน่งของห้องนั้นก็อยู่ในมุมอับของกล้องอีกตัวพอดี ไม่ได้ถ่ายเต็มหน้า จับได้แค่แผ่นหลังเลือนราง
ชายคนนั้นสวมสูทสีเข้ม รูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้างเอวสอบ ตอนเดินก้าวขาอ่อนเปลี้ย
เผยจิ่นเหอนึกถึงร่างกายอันร้อนแรงของชายหนุ่มเมื่อคืน
เขาคงจะโดนวางยานะ?
แล้วเธอก็เดินผิดห้องอีก
ถ้าเขาเข้าใจผิดว่ายาเป็นฝีมือเธอล่ะ?
เผยจิ่นเหอยังอยากมีชีวิตอีกหลายปี เธอรีบจัดการลบภาพทั้งหมดที่เธอปรากฏตัวในโรงแรม
ทำเสร็จแล้ว เผยจิ่นเหอก็เดินออกจากร้านอินเทอร์เน็ต เงยหน้ามองแสงแดดเจิดจ้า ตาทั้งคู่ก็แห้งผาก
ตอนนี้เป็นศตวรรษที่ 21 แล้ว พรหมจรรย์ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่การที่ต้องเสียตัวให้กับชายแปลกหน้าอย่างงงๆ แบบนี้ เธอก็รู้สึกอัดอั้นใจเหมือนกัน
ไหนจะเรื่องที่เธอยังมีแฟนอีก
โจวหย่วนเช่อจะมองเธอยังไง?
คิดถึงตรงนี้ จมูกของเผยจิ่นเหอก็แสบขึ้นมา
ทันใดนั้น โทรศัพท์ในมือสั่นขึ้นหนึ่งที เป็นวิดีโอที่ส่งมาจากเบอร์นิรนาม
เผยจิ่นเหอเปิดดูด้วยความเคลือบแคลง
"จูบกัน! จูบกัน!"
ในบาร์ที่มีแสงสีฉูดฉาด โจวหย่วนเช่อแฟนของเธอกับจี้อวี่เยียนผู้เป็นน้องสาวบุญธรรมถูกห้อมล้อมอยู่ตรงกลาง พวกเพื่อนๆ พากันยุ
หญิงสาวทำเสียงออดอ้อน ออเซาะว่า "แบบนี้มันไม่ดีเท่าไหร่นะคะ พี่เช่อเป็นพี่เขยของหนูนะ"
"อะไรพี่เขย ถ้าพี่เช่อไม่เดิมพันกับพวกเราแล้วแพ้ จะไปจีบเด็กเลี้ยงอย่างเผยจิ่นเหอได้ยังไง ลูกเลี้ยงคนนึงไม่แม้แต่จะสำนึกตัว หรือคิดว่าตัวเองจะเข้าบ้านตระกูลโจวได้จริงๆ รึ?"
"พี่เช่อ เมื่อไหร่จะเลิกกับเธอ?"
โจวหย่วนเช่อเล่นไฟแช็กในมือไปมา เสียงเอ่ยเย็นชา ไร้อารมณ์ "ฉันตามจีบเธอมาตั้งปี ถ้าเลิกง่ายๆ แบบนี้ ฉันจะไม่ขาดทุนย่อยยับรึไง?"
ปลายสายดังเสียงหัวเราะของเหล่าเพื่อนของโจวหย่วนเช่อ พวกเขาจับเผยจิ่นเหอเป็นเรื่องตลกหลังมื้ออาหาร โดยที่ไม่มีแม้แต่ความเคารพเธอสักนิด
ในสมองของเผยจิ่นเหอดังสนั่นหวั่นไหว ร่างกายบอบบางสั่นสะท้าน เสียงหัวเราะเสียดแทงในวิดีโอพากันแทรกเข้าไปในแก้วหู แทงทะลุร่างกายเธอราวกับคมมีด
"อย่าเปลี่ยนเรื่อง! จูบเร็ว! จูบเร็ว!"
จี้อวี่เยียนกระชากเสื้อตรงหน้าอกของโจวหย่วนเช่อ ดึงเขาเข้ามา แล้วก็จูบปากเขาโดยตรง
โจวหย่วนเช่อขมวดคิ้ว แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ผลักเธอออกไป
"ว้าว! สะใจจริง!"
"พี่เช่อ ไม่ไหวนะ! ผู้ชายตัวโตทำไมต้องให้ผู้หญิงเริ่มก่อนด้วย!"
"จะว่าไป หาแฟนก็ต้องหาอย่างยานยานนี่แหละ! เร่าร้อนดี!"
"...."
ในวิดีโอเต็มไปด้วยเสียงที่เธอคุ้นเคย พวกนั้นปกติเจอเธอก็เรียกพี่สะใภ้กันปากหวาน แต่ลับหลังกลับดูถูกเยาะเย้ยเธอแบบนี้
เธอนึกว่าตัวเองได้พบรักที่มั่นคงไม่เปลี่ยน ได้พบคนรักที่ไม่มีวันทิ้งกัน แต่ตอนนี้ความจริงอันนองเลือดกลับบอกเธอ