“ชั้นกระดูกส่วนนี้หนากว่าปกติ แถมยังนูนขึ้นมาด้วย ตอนชันสูตรศพ เสี่ยวเฉิงไม่ได้สังเกตเห็นหรือ?”
“หา? ขอผมดูหน่อย” เฉิงเจียเย่หยิบรายงานชันสูตรศพขึ้นมากวาดตาดูคร่าว ๆ แต่ไม่พบสิ่งที่เฉินหมินพูดถึง “ในรายงานไม่มีนะครับ”
“ชันสูตรกันยังไง! ลักษณะเด่นชัดขนาดนี้ยังดูไม่ออก ตอนตรวจพวกคุณไม่ได้จับดูเลยหรือไง!” เฉินหมินตำหนิเสียงเข้ม ถ้อยคำหนักหน่วงจนเฉิงเจียเย่เม้มปาก
เฉิงเจียเย่ราวกับย้อนกลับไปสมัยเรียน เขาไม่ได้ถูกใครพูดจาหนัก ๆ ใส่มาหลายปีแล้ว เขายกกระดูกมือซ้ายขึ้นมาแล้วถามว่า “มือซ้ายก็เป็นด้วยหรือครับ?”
“ชั้นกระดูกมือซ้ายเรียบสม่ำเสมอดี ฉันถึงอยากตรวจมือซ้ายด้วยนี่แหละ”
เสิ่นหมิงเกิดความนับถือขึ้นมาทันที กระดูกก็เป็นแบบนี้ บางครั้งความสม่ำเสมอก็เป็นปัญหาได้ เขาขยับเข้าไปใกล้ มองเฉินหมินตรวจดูกระดูกมืออย่างตั้งใจ จนแทบไม่กล้าหายใจ ผู้มีอิทธิพลยังโดนต้อนจนมุม แล้วเขาจะเหลืออะไร
“ก็เรียบสม่ำเสมอจริง ๆ ครับ” เฉิงเจียเย่ไม่ได้แก้ตัว รายละเอียดระดับนี้ถ้าเฉินหมินไม่สังเกตเห็น เขาคงพลาดไปแล้ว เขาไม่เคยใส่ใจเรื่องเล็กน้อยอย่างปลายนิ้วที่เรียบสม่ำเสมอ ต่อให้เห็นก็คงไม่คิดว่ามีอะไรผิดปกติ
“เรียบสม่ำเสมอนั่นแหละถึงถูก นี่เกิดจากการทำงานใช้แรงภายหลัง ส่วนมือขวาเห็นชัดกว่า ปลายนิ้วชี้ด้านขวาของมือขวาผู้ตาย กับรอยต่อกระดูกตรงปลายนิ้วกลางมีชั้นกระดูกหนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ถึงขั้นนูนขึ้นมา ส่วนปลายนิ้วชี้ นิ้วกลาง และนิ้วนางเรียบสม่ำเสมอ ปลายนิ้วกลางของมือซ้ายก็เรียบสม่ำเสมอ รู้ไหมว่าเกิดจากอะไร?”