เสิ่นหมิงวางสายแล้วหันกลับไปมองชายสองคนในลานทันที พวกเขาเองก็สังเกตเห็นเสิ่นหมิงแล้ว จึงรีบถามถึงสถานการณ์
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ผู้อำนวยการหวังเทียนเลี่ยงจากส่วนกลางโทรมาครับ” เสิ่นหมิงยิ้มกว้าง เขาไม่เคยคิดฝันเลยว่าหวังเทียนเลี่ยงจะโทรหาเขา
บุคคลระดับตำนานแห่งวงการตำรวจผู้นี้อายุเกือบ 50 ปี เขาได้เป็นผู้อำนวยการด้วยความสามารถของตัวเอง ไม่มีใครในระบบราชการที่ไม่รู้ถึงฝีมือและเล่ห์เหลี่ยมของเขา พูดได้ว่าเขาเป็นขวัญใจของตำรวจทุกคน
เฉิงเจียเย่กับหม่าอวี้หลินสบตากัน แวบเดียวก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
หม่าอวี้หลินเอ่ยขึ้น “เป็นคดีที่ซานหนานใช่ไหม?”
“คุณลุงรู้ได้ยังไงครับ?” เสิ่นหมิงมองหม่าอวี้หลินอย่างประหลาดใจ
“เฮ้อ เรื่องแค่นี้เอง” เฉิงเจียเย่หัวเราะ “สำหรับคนอื่นอาจเป็นความลับ แต่สำหรับพวกเราจะเป็นความลับอะไรได้ คดีในประเทศนี้ไม่มีคดีไหนที่พวกเราไม่รู้ เมื่อวานฉันกับลุงหม่าได้รับโทรศัพท์แล้วเหมือนกัน แต่ติดธุระจนไปไม่ได้”
“เอ๊ะ? คดีอะไรครับ?”
“ไปถึงแล้วก็รู้เอง เรื่องข้อตกลงรักษาความลับฉันพูดไม่ได้พอดี ตอนนี้เหล่าเย่กับผู้อาวุโสเฉินอยู่ที่นั่น นายไปก็ดีแล้ว คนหนุ่มอย่ากลัวเหนื่อย ตอนยังหนุ่มก็เรียนรู้ให้มากหน่อยดีกว่าอะไรทั้งนั้น ดูอย่างฉันกับลุงเฉิงของนายสิ ตอนนี้อยากเรียนก็ยังยาก ทุกอย่างต้องพึ่งคอมพิวเตอร์ แค่เห็นคอมพิวเตอร์ฉันก็เวียนหัวตาลายแล้ว”
“ผมไม่ได้กลัวเหนื่อยครับ ได้ออกไปทำงานบ้างก็ดี ผมดีใจมากที่ผู้อำนวยการหวังโทรหาผม ถือเป็นการยอมรับในตัวผมด้วยครับ”
“เอาละ รีบมากินข้าว กินเสร็จแล้วเก็บของให้เรียบร้อย ฉันจะโทรให้คนไปส่งนายที่สนามบิน”
……
ราตรีมืดมิดโอบล้อมซานหนาน ทว่าสำนักงานตำรวจมณฑลซานหนานกลับสว่างไสวไปทั่ว แม้ตอนนี้จะเป็นเวลาตีหนึ่งแล้ว ก็ยังมีคนเดินไปมาเป็นระยะ