“ก๊อก ๆ ๆ”
“มาแล้วครับ” เสิ่นหมิงที่ถือแปรงสีฟันรีบเดินออกจากห้องน้ำไปเปิดประตูห้องพักในโรงแรม
เฉินหมินถือกระติกเก็บความร้อนยืนอยู่หน้าประตู ชะโงกมองเข้าไปข้างในแล้วเอ่ยหยอก “ข้างในไม่มีใครใช่ไหม?”
“โธ่ ลุงพูดอะไรอย่างนั้นครับ”
“ฮ่า ๆ ๆ...” เฉินหมินหัวเราะพลางเดินเข้ามา หาที่นั่งแล้วหย่อนตัวลงบนเก้าอี้
“ลุงกินข้าวหรือยังครับ?”
“ยังเลย เดี๋ยวไปกินด้วยกัน”
“ได้ครับ ผมขอแปรงฟันล้างหน้าก่อน ลุงนั่งรอสักครู่นะครับ”
“วันนี้มีงานอะไรต้องทำหรือเปล่า?”
“เดี๋ยวผมต้องไปรายงานตัวกับผู้อำนวยการหวังครับ เมื่อคืนเขาไม่อยู่”
“ไปรายงานตัวหรือ? หวังน้อยเป็นคนขอหรือ?”
“ใช่ครับ”
“สบายเขาล่ะ เรียกคนมาช่วยแล้วยังต้องไปหาเขาอีก ไม่ต้องไปหรอก เดี๋ยวฉันโทรไปด่าเขาเอง นายจะทำอะไรก็ทำ อยากทำอะไรก็ทำไป”
“อย่าเลยครับ ถ้าลุงด่าเขา ผมก็โดนด่าด้วย”
“งั้นเดี๋ยวฉันพานายไปดูศพอีกสองรายก่อนก็ได้ หรือจะให้ฉันบอกเหล่าเย่ แล้วพานายไปดูที่เกิดเหตุ?”
“ได้ทั้งนั้นครับ ผมขอแปรงฟันก่อน” เสิ่นหมิงยกแปรงสีฟันในมือขึ้นเป็นสัญญาณว่าค่อยคุยกันทีหลัง จากนั้นใช้เวลาอีกห้านาทีล้างหน้า แปรงฟัน และจัดทรงผม ก่อนจะตามเฉินหมินลงไปชั้นล่าง
ทั้งสองกินก๋วยเตี๋ยวคนละชามง่าย ๆ ที่ร้านอาหารเช้าชั้นล่าง แล้วขึ้นรถมุ่งหน้าไปสำนักงานตำรวจมณฑล
สุดท้ายเฉินหมินก็ไม่ได้โทรหาหวังเทียนเลี่ยง เสิ่นหมิงคิดว่าควรไปพบอีกฝ่ายสักหน่อย ไม่อย่างนั้นคนอื่นอาจมองว่าเขาหยิ่งยโสเกินไป
“ก๊อก ๆ ๆ”