“ผู้อำนวยการจ้าว ผมหม่าอวี้หลินครับ คดีที่ภูเขารื่อเยว่ ผมกับเสิ่นหมิงพบข้อมูลผู้ต้องสงสัยที่สำคัญจากรอยเท้าซึ่งหลงเหลืออยู่ในที่เกิดเหตุแล้วครับ”
“ข้อมูลอะไรเหรอ? พูดให้ชัดหน่อย ผมจะได้ให้คนไปตรวจสอบ” เสียงสุขุมของผู้อำนวยการจ้าวดังมาจากปลายสาย
“เป็นรอยเท้าชนิดพิเศษครับ” หม่าอวี้หลินทบทวนการวิเคราะห์ของเสิ่นหมิงในใจก่อนจะตอบ
“รอยรองเท้ากีฬาขนาด 40 ถึง 41 ก้าวยาว 52 เซนติเมตร พวกเราสองคนวิเคราะห์กันอยู่นาน เบื้องต้นคาดว่าเป็นรอยของผู้หญิงตั้งครรภ์ที่สูงเกิน 175 เซนติเมตรครับ”
“พวกเราคิดว่า ในปี 2002 ผู้หญิงสูง 175 เซนติเมตรก็พบได้ไม่บ่อยอยู่แล้ว แถมยังตั้งครรภ์ แล้วไปปรากฏตัวบนเนินรกร้างแถบภูเขารื่อเยว่ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ครับ พอจะตรวจสอบเครือข่ายความสัมพันธ์ของหมาจ้งหรือหวังเจี้ยนเย่ได้ไหมครับ ผู้หญิงคนนี้เก้าในสิบต้องเกี่ยวข้องกับพวกเขาแน่ ผมส่งข้อมูลไปให้แล้วครับ”
“รอสักครู่ อย่าเพิ่งวางสาย” หลังผู้อำนวยการจ้าวพูดจบ ปลายสายก็เงียบไปนานถึงสองนาที
ทั้งสองคนในห้องเทคนิคก็ไม่ได้ออกไปไหน พวกเขาจ้องหน้าจอโทรศัพท์ รอคอยอย่างเงียบงัน มือที่กำปากกาของเสิ่นหมิงเกร็งแน่นขึ้นด้วยความประหม่า การรอผลแบบนี้ช่างทรมานไม่น้อย
สองนาทีต่อมา เสียงของผู้อำนวยการจ้าวก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ผมคิดว่าการวิเคราะห์ของคุณกับเสิ่นหมิงมีเหตุผลดี ทิศทางนี้ผมจะให้หลี่ข่ายตรวจสอบเป็นพิเศษ”
“ผมจะโทรหาหลี่ข่ายเดี๋ยวนี้ ให้เขาพาคนจากชุดคดีอุกฉกรรจ์เข้าไปทำงาน โดยเน้นตรวจสอบญาติผู้หญิงหรือหุ้นส่วนของผู้ต้องสงสัยทุกคน โดยเฉพาะคนที่มีประวัติตั้งครรภ์ในช่วงประมาณปี 2002 และมีส่วนสูงโดดเด่น ถ้าได้เบาะแสอะไร ผมจะให้หลี่ข่ายแจ้งคุณครับ”