“ทีมหนึ่ง เป้าหมายไปถึงไหนแล้ว?”
“ร้านผลไม้เซียนเฟิง เพิ่งจอดรถแล้วเข้าไป”
คนพูดล้วงมือสองข้างไว้ในกระเป๋า สวมหมวกกับหน้ากากจนปิดหูฟังแนบสนิท
“แล้วทีมสองล่ะ อยู่ไหน?”
“อยู่ใกล้ ๆ”
“ทีมสามล่ะ?”
“ตรงสี่แยก”
“ขอย้ำอีกครั้ง อย่าเข้าใกล้เป้าหมายเกินไปหรืออยู่ห่างเกินไป” หลี่ฮ่าวกำชับทีมจับกุมเสร็จ ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความ
เขาสะกดรอยตามโจวซูฮุยมาตลอดทาง แต่ไม่ค่อยรู้เรื่องสภาพภายในบ้านของอีกฝ่ายนัก รู้เพียงว่าเข้าไปข้างในแล้ว แม้ทำแบบนี้จะไม่ตรงตามระเบียบ แต่ยืดหยุ่นเป็นกรณีพิเศษก็พอทำได้
“ผู้อำนวยการเหลย ในลานมีความเคลื่อนไหวไหม? คนนี้เป็นคนสุดท้ายแล้ว”
“ไม่รู้ คนเพิ่งเข้าไป”
“เข้าไปนานแค่ไหนแล้ว?”
“สองสามนาทีเอง จะรีบไปทำไม?”
“ก็กลัวไหวตัวทันน่ะสิ”
“ใจเย็น ๆ เดี๋ยวฉันถามให้อีกที”
“ได้” หลี่ฮ่าววางสาย สายตาทอดผ่านกระจกรถไปยังถนนด้านนอก สีหน้าดูตื่นเต้นอยากลงมือเต็มที
……
“เป็นยังไงบ้างครับพี่สวี?”
“ชั้นสองไม่เจออะไร ไปดูห้องฝั่งตะวันออกกับห้องด้านหน้า” สวีเค่อหยิบปืนพกออกมาอีกครั้ง แล้วเดินนำหน้าเสิ่นหมิง
ที่เรียกว่าห้องฝั่งตะวันออก แท้จริงแล้วคือบ้านเก่าที่สร้างรั้วล้อมไว้ในลานอีกที ดูจากอิฐกับกระเบื้องก็รู้ว่าเก่าแก่มาหลายปีแล้ว
สวีเค่อผลักประตูห้องฝั่งตะวันออก สิ่งที่เห็นคือโต๊ะปาเซียนหนึ่งตัวกับเก้าอี้สิบกว่าตัว ทางขวามีเครื่องมือกับข้าวของวางอยู่ ส่วนทางซ้ายเป็นเตียงเก่ากับโต๊ะยาว บนโต๊ะยังมีที่เขี่ยบุหรี่หลายใบกับไพ่สองสามสำรับ ดูท่าในวันปกติคงมีคนมานั่งเล่นไพ่กินข้าวที่นี่ไม่น้อย