“ปัง!”
ประตูเหล็กหนาหนักกระแทกปิดอย่างแรง จนเศษปูนจากผนังร่วงกราวลงมา
ลู่ยวนแคะหู ก่อนดีดเศษปูนชิ้นเล็กที่ปลิวมาตกใส่ปลายนิ้วทิ้งไป
เขาลดขาลงจากคานเก้าอี้ รองเท้าแตะสีน้ำเงินที่สายขาดข้างหนึ่งหล่นตุ้บลงบนพื้นปูน
บนโต๊ะโลหะ ปากกาคาร์บอนสีดำยังคงกลิ้งไปมาเบา ๆ
ลู่ยวนใช้นิ้วสองนิ้วคีบด้ามปากกา แล้วหมุนเล่นอย่างรวดเร็วระหว่างข้อนิ้ว เงาปากกาวูบไหวจนกลายเป็นวงดำพร่า
“อารมณ์ร้อนยิ่งกว่าระเบิดเสียอีก ใครจะกล้าแต่งด้วยกันล่ะ”
เขาหาวยาว น้ำตาคลอจนพร่าครึ่งดวงตา มองเห็นทุกอย่างเลือนราง
แผ่นเหล็กใต้ก้นเย็นจนแทบเสียดกระดูก ไอเย็นไต่จากก้นกบขึ้นมาตามแนวสันหลัง
ลู่ยวนจึงฟุบลงกับโต๊ะขรุขระ เอาหน้าซุกแขนแล้วหลับตา
กลิ่นยาสูบคุณภาพต่ำที่ไม่จางหายลอยปะปนกับกลิ่นอับชื้นตรงมุมห้อง ทั้งหมดพุ่งเข้าจมูกจนแสบ
ผ่านไปเพียงสองวินาที ลมหายใจของเขาก็ยาวสม่ำเสมอ หลับสนิทอยู่ในห้องสอบสวนอันหนาวเย็นแห่งนี้
อีกฟากหนึ่งของทางเดิน รองเท้าบูตตำรวจส้นสูงของหลินชิงหานกระทบพื้นหินขัดดัง กึก กึก
อกของเธอกระเพื่อมแรง ผลักประตูกระจกห้องควบคุมกล้องวงจรปิดของแผนกเทคนิคเปิดผาง
กลิ่นบะหมี่เนื้อตุ๋นปนกลิ่นก้นบุหรี่ค้างคืนอันเปรี้ยวเหม็นตีเข้าหน้า
ในห้องไม่ได้เปิดไฟใหญ่ มีเพียงแสงสีฟ้าหม่นจากจอแอลซีดียักษ์หลายจอที่ส่องใบหน้าของชายหลายคน
เฉินเฟิง หัวหน้าหน่วยตำรวจพิเศษของสถานีตำรวจเมือง กำลังยันสองมือกับแผงควบคุม ร่างท่อนบนแทบแนบติดจอ
เขาคาบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดซึ่งเหลืออยู่ครึ่งมวนไว้ในปาก เคราแข็งใต้คางขึ้นเป็นตอชัดเจนทุกเส้น
ข้างกันมีหวังผู้เฒ่าตำรวจสืบสวนรุ่นเก่า ยกแก้วชาเคลือบที่สีถลอกไว้ในมือ ขมวดคิ้วพลางเป่าฟองชา