“คนข้างในฟังให้ดี! วางอาวุธลง! พวกแกถูกล้อมไว้หมดแล้ว!”
เสียงสะท้อนจากโทรโข่งดังก้องไปทั่วโรงงานเคมีร้าง
หลินชิงหานแนบตัวอยู่หลังที่กำบัง เหงื่อเย็นผุดซึมทั่วหน้าผาก
ตามข้อมูลที่ได้รับ คนข้างในเป็นกลุ่มอาชญากรหมายจับสากลสุดเหี้ยมโหด แถมยังมีอาวุธครบมือ
ตัวประกันคือเสิ่นอวี่ปิง ประธานเครือเสิ่น และอีกคนหนึ่ง...
คุณชายใหญ่ตระกูลมหาเศรษฐีที่เอาแต่ก่อเรื่อง ลู่ยวน
“หน่วยระเบิด เข้าไป” หลินชิงหานสั่งผ่านวิทยุสื่อสารด้วยเสียงต่ำ
เจ้าหน้าที่ตำรวจหน่วยปฏิบัติการพิเศษสองนายสวมเสื้อเกราะกันกระสุนหนัก ย่อตัวลอบเข้าไปข้างหน้า
วัตถุระเบิดแบบเจาะจงทิศทางถูกแปะไว้ตรงกลอนประตูม้วนขึ้นสนิม
“สาม สอง หนึ่ง ระเบิด!”
“ตูม——!”
เปลวไฟแสบตาลูกหนึ่งระเบิดวาบ เสียงดังสนั่นหวั่นไหวฉีกกระชากความมืด
ประตูเหล็กบานใหญ่ที่ขึ้นสนิมถูกแรงระเบิดซัดกระเด็นเข้าไปในโกดัง
ควันหนาทึบปะปนกับฝุ่นปูนที่ชวนสำลัก พวยพุ่งออกมาเป็นระลอก
“หน่วยจู่โจม เข้าไป!”
เฉินเฟิงถือปืนกลมือ พุ่งเข้าไปทางช่องประตูที่พังเป็นคนแรก
ลำแสงจากไฟฉายยุทธวิธีนับสิบสายกรีดผ่านม่านควันราวกับคมกระบี่
ทุกคนวางนิ้วไว้บนไกปืน เส้นประสาทตึงเขม็ง
เตรียมรับมือกับห่ากระสุนที่คาดว่าจะสาดเข้าใส่ราวกับพายุฝน
หนึ่งวินาที สองวินาที
ไม่มีเสียงปืน
เงียบสนิทราวกับป่าช้า มีเพียงเสียงแผ่นกระเบื้องใยหินบนหลังคาสั่นกระพือเพราะแรงลม
เฉินเฟิงส่งสัญญาณมือทางยุทธวิธี ทีมจึงกระจายตัวออกเป็นรูปพัด
ลำแสงกวาดไปตามพื้น
มีปืนไรเฟิลจู่โจมเกลื่อนกลาด ปลอกกระสุนกระจัดกระจาย และคราบเลือดสีแดงคล้ำเป็นหย่อม ๆ
“ปลอดภัย!”
“ทางนี้ก็ปลอดภัย!”
เจ้าหน้าที่ตำรวจหน่วยปฏิบัติการพิเศษต่างมองหน้ากันไปมา
หลินชิงหานถือปืนก้าวข้ามธรณีประตู รองเท้าคอมแบตเหยียบกรวดจนเกิดเสียงกรอบแกรบ
“ค้นให้ทั่ว ระวังที่กำบังด้วย!”
สิ้นเสียงของเธอ เสียงสะอื้นที่พยายามข่มไว้ก็ดังมาจากมุมหนึ่ง
ไม่ใช่เสียงร้องไห้ของผู้หญิง
แต่เป็นเสียงโหยหวนของชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่ง
ลำแสงจากไฟฉายหลายสิบกระบอกสาดไปยังเสาค้ำรับน้ำหนักในทิศสิบโมงทันที
ภาพตรงหน้าทำให้เจ้าหน้าที่หน่วยปฏิบัติการพิเศษที่ผ่านศึกมานับไม่ถ้วนต่างยืนตัวแข็งไปพร้อมกัน