ฮูหยินโจวรู้นิสัยคนตระกูลหลินดี ปากก็พร่ำแต่คุณธรรมมนุษยธรรม นางจึงไม่กล้าเอ่ยปากขอพาเด็กสาวที่ดูแลสุนัขได้มาด้วยเลย ขอแค่สุนัขตัวเดียว ถังหว่านฉิงยังไงก็ต้องตอบตกลงกระมัง
นี่นางถอยให้ถึงที่สุดแล้ว
ไม่คิดว่าถังหว่านฉิงจะกล่าวว่า "ฮูหยินโจวกลับไปแจ้งทางการเถิด ชิวเยวี่ย ส่งแขก"
ทำเอาฮูหยินโจวโกรธแทบบ้า ลูกชายนางต่อให้เกเรปานใด ในเมืองหลวงหลายปีมานี้ก็ไม่มีใครกล้ารังแก คุณชายสามตระกูลหลินเพิ่งอาการดีขึ้นได้ไม่กี่วันก็ถูกทำร้ายถึงสองครั้ง แม้จะไม่ใช่ฝีมือคนตระกูลหลิน แต่ล้วนเกิดจากหลินชิงอี้ทั้งสิ้น
เรื่องใหญ่เพียงนี้นางยังอดกลั้น แต่ถังหว่านฉิงกลับไม่ยอมผ่อนปรนให้แม้แต่น้อย นี่บีบบังคับให้นางต้องลงมือ
ฮูหยินโจวกล่าวด้วยความเดือดดาลว่า "ดี ดี ดี ถังหว่านฉิง เจ้าอยากดื่มสุราเกียรติยศไม่ยอม ต้องดื่มสุราเคืองแค้นใช่ไหม รอให้ดีเถิด" พูดจบก็เดินออกไปด้วยโทสะ
ชิวเยวี่ยค่อนข้างกังวล "ฮูหยิน ฮูหยินโจวครานี้โกรธมากจริงๆ ต่อไปนางจะทำเช่นไร"
มองแผ่นหลังฮูหยินโจวที่ก้าวเท้าราวกับมีลมใต้ฝ่าเท้า ถังหว่านฉิงถอนหายใจ "เจ้ากรมโจวจัดการเงินทองเก่งกาจ แต่บริหารบ้านเรือนไม่เอาไหนเลย โชคดีที่ฮูหยินของเขาแม้จะอวดดี กลับไม่ได้คิดลึกซึ้งนัก คนในวังก็เช่นกัน ตำแหน่งเจ้ากรมของเขาจึงนั่งได้มั่นคงเพียงนี้"
ชิวเยวี่ยฟังแล้วงุนงง ฮูหยินหมายความว่าฮูหยินโจวกับกุ้ยเฟยล้วนไม่ค่อยฉลาด เกี่ยวอะไรกับตำแหน่งเจ้ากรมมั่นคงหรือไม่ แล้วเกี่ยวอะไรกับการที่ฮูหยินโจวจะจัดการกับจวนแม่ทัพต่อไป ยิ่งเป็นคนละเรื่องกัน