สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตระกูลหลินเตรียมเครื่องเซ่นไหว้สามสัตว์ครบครัน ฮูหยินผู้เฒ่าหลิน, ถังหว่านฉิง และนั่วนั่วนั่งรถม้าคันเดียวกัน หรูเหม่ยกับหลินรั่วเซวียนนั่งรถม้าอีกคัน หลินชิงอี้ขี่ม้านำหน้าขบวน หลินเฟิงขี่ตามหลังหลินชิงอี้ หลินจื้อเฉิงคอยคุมท้ายขบวน ตรงกลางมีสาวใช้ หญิงรับใช้ และเด็กรับใช้ ผู้คนมากมายเคลื่อนขบวนออกเดินทางอย่างยิ่งใหญ่
มีผู้พบเห็นที่อยากรู้อยากเห็นพากันซุบซิบเบาๆ “ไม่ใช่วันเชงเม้ง เหตุใดจวนแม่ทัพจึงเลือกวันนี้ไปเซ่นไหว้สุสาน?”
“ท่านไม่ได้ยินหรือ มีคนบอกว่าฮูหยินผู้เฒ่าหลินนิมิตเห็นความฝัน หลังจากนั้นอาการป่วยของคุณชายสามตระกูลหลินก็หายเป็นปลิดทิ้ง การเซ่นไหว้สุสานครั้งนี้ก็เพื่อขอบคุณบรรพชนที่ปกปักรักษาเชื้อสายเพียงหนึ่งเดียวของจวนแม่ทัพเอาไว้”
“พูดกันตามตรง จวนแม่ทัพช่างไม่ใช่เรื่องง่ายเลย หลายชั่วอายุคนล้วนสิ้นชีพในสนามรบ รุ่นก่อนหน้านี้เหลือเพียงแม่ทัพหลินที่อยู่จนมีครอบครัว มาถึงรุ่นนี้ก็เหลือเพียงคุณชายสามวัยแปดขวบ ได้ยินว่าร่างกายของเขาอ่อนแอมาโดยตลอด ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตถึงวัยผู้ใหญ่หรือไม่”
“จวนแม่ทัพไม่ใช่ว่ายังมีท่านรองอีกคนหรือ ได้ยินว่าตอนนี้กิจการงานของจวนแม่ทัพล้วนอยู่ในความดูแลของท่าน”
“ท่านรองอะไรกัน เป็นแค่ญาติสาขาย่อยของจวนแม่ทัพ แทบไม่เกี่ยวข้องอะไรกับจวนแม่ทัพเลย”
ผู้คนต่างพูดคุยถกเถียงกันไปมา ทันใดนั้นก็มีขบวนม้าจำนวนมากไม่แพ้กันเคลื่อนสวนทางมา ฝ่ายตรงข้ามล้วนขี่ม้าตัวสูงใหญ่ กีบเท้าพุ่งทะยาน เห็นได้ชัดว่ากำลังจะชนเข้ากับขบวนของจวนแม่ทัพ
คนที่มุงดูเหตุการณ์อยู่รอบๆ เมื่อเห็นสภาพเช่นนี้ ต่างก็รีบหลบไปอยู่ข้างทาง