ฮูหยินผู้เฒ่าหลินผู้แสนรักหลานกลับพลุ่งโทสะขึ้นมา “อี้เอ๋อร์ ดูสิว่าเจ้าปล่อยให้น้องสาวเห็นสิ่งใดที่ไม่สมควรดูบ้าง”
ผู้ตรวจการฟางตะลึงงันต่อท่าทีของแม่สามีกับลูกสะใภ้ตระกูลหลิน ทั้งสองต่างก็มิใช่คนสับสนมึนงง เหตุใดวันนี้กลับแยกแยะความสำคัญไม่ถูกเช่นนี้เล่า
เขาโพล่งขึ้นว่า “ฮูหยินผู้เฒ่า มิใช่ว่ากระหม่อมจะสอดรู้ แต่ในยามนี้จำต้องสืบสาเหตุมรณกรรมของทั้งสองให้กระจ่างก่อน การอบรมสั่งสอนเด็กนั้นเราพอจะประวิงเวลาได้บ้าง”
นั่วนั่วโพล่งออกมาว่า “ในร่างคนสองคนนั้นมีแมลงเจ้าค่ะ พวกมันถูกแมลงกัดตาย”
ผู้ตรวจการฟางมิอาจรู้ถึงความสามารถของนั่วนั่ว เห็นนางอายุยังน้อย หากก็ดูขลาดเขลาและไม่รู้จักกลัว เขาจึงเห็นว่านี่คือเด็กไม่เต็มสติ
ครั้นได้ยินนางกล่าวเช่นนี้ จำต้องเตือนสติว่า “หนูน้อย คดีคนตายเป็นเรื่องใหญ่ อย่าได้พล่ามเพ้อเจ้อ”
“นั่วนั่วแปรงฟันตั้งแต่เช้าแล้วนะ ปากของข้าไม่ได้เหลืองเลยสักนิด ดูสิเจ้าคะ” นั่วนั่วอ้าปากกว้างอวดฟันสองแถวขาวสะอาดเรียงชิดสวย
ผู้ตรวจการฟางยืนนิ่งอึ้งงัน เด็กคนนี้ดูท่าทางก็ไม่ดีเลยสักนิด กระทั่งคำคนก็ยังไม่เข้าใจ ไม่รู้จริง ๆ ว่าเหตุใดฮูหยินผู้เฒ่าหลินและฮูหยินหลินจึงเป็นห่วงนางถึงเพียงนี้
ตรงข้ามกับผู้ตรวจการฟางที่ดูถูกดูแคลน ถังหว่านฉิงนั้นเชื่อมั่นในวาจาของนั่วนั่วเป็นอย่างยิ่ง นางซักไซร้ “นั่วนั่ว พวกมันถูกแมลงอะไรกัดตายเล่า บอกท่านน้าได้หรือไม่”
ผู้ตรวจการฟางมิอยากเปลืองเวลาให้เสียการ จึงกล่าวว่า “ฮูหยินหลิน ท่านหมอเซียวตรวจสอบด้วยตนเองแล้ว หมอสอบศพก็ได้พิสูจน์จนแน่ใจแล้วว่าในร่างของผู้ต้องหาไม่มีสิ่งผิดปกติอันใด เหตุใดท่านจึงถือสาคำเด็กน้อยเป็นจริงเป็นจังนัก ครั้งนี้จะขอให้ข้านำศพทั้งสองกลับไปสอบสวนโดยละเอียดอีกครั้ง”