เพียงใช้ใบไม้ใบเดียวก็อัญเชิญนกน้อยใหญ่นานาพันธุ์ออกมาได้ นั่วนั่วจึงกลายเป็นวีรสตรีผู้ยิ่งใหญ่ในดวงใจของเด็กๆ อย่างง่ายดาย
รอยยิ้มบนใบหน้าพระชายาอ๋องหยงแข็งค้าง ข่าวลือไม่ผิดเพี้ยนเลยจริงๆ ตัวแสบที่ทำเรื่องเสียหายก็คือเด็กน้อยนี่เอง
แต่เมื่อยังมีแขกเหรื่ออยู่เต็มงาน พระชายาอ๋องหยงจึงจำต้องฝืนยิ้ม "เด็กคนนี้มีความสามารถจริงๆ ด้วย"
การแสดงที่งดงามถึงเพียงนี้ คำชมเพียงน้อยนิดจะพอได้อย่างไร องค์ชายหกทอดพระเนตรไปยังพระชายาอ๋องหยงแล้วตรัสถาม "ท่านอ๋อง พระชายา นั่วนั่วอัญเชิญฝูงนกมาให้เห็นปานนี้ มิควรประทานรางวัลหรือขอรับ"
ในใจชิงชังยิ่งนัก แต่บนใบหน้ายังต้องบีบรอยยิ้มออกมา พระชายาอ๋องหยงเอ่ยอย่างเสียมิได้ "ย่อมควรประทานรางวัล นั่วนั่วแสดงได้ดี ประทานทองคำร้อยตำลึง"
องค์ชายหกทรงตบไหล่นั่วนั่วเบาๆ "นั่วนั่ว รีบถวายพระพรสิ"
"อ้อ" นั่วนั่วเพิ่งได้สติจึงเอ่ย "ขอบพระทัยพระชายา"
หลังจากนั้น ก็ไม่มีผู้ใดกล้าดูหมิ่นนั่วนั่วอีก เพียงแต่สีหน้าพระชายาอ๋องหยงนั้นซับซ้อนยิ่งนัก ทำให้ถังหว่านฉิงรู้สึกไม่สบายใจ
งานเลี้ยงดำเนินไปได้ครึ่งหนึ่ง จู่ๆ ก็มีผู้ส่งข่าวจากแนวรบมาถึง แม่นมผู้แจ้งข่าวกระซิบสิ่งใดสิ่งหนึ่งกับพระชายาอ๋องหยง สีหน้าพระชายาอ๋องหยงแปรเปลี่ยนไปยิ่งนัก นางลุกขึ้นกล่าว "ต้องขออภัยทุกท่าน เกิดเรื่องฉุกเฉินขึ้นในจวน ไม่อาจอยู่เป็นเพื่อนทุกท่านได้แล้ว วันหน้าจะจัดงานเลี้ยงขึ้นใหม่เพื่อขอขมา"
เหล่าแขกเหรื่อพากันงุนงงสงสัยเดินออกจากจวนอ๋องหยง ต่างคาดเดากันว่าเกิดเรื่องใดขึ้น
นั่วนั่วได้พบไท่จื่อและองค์ชายหกก็ดีพระทัยพูดไม่หยุด เพิ่งขึ้นรถม้าก็หลับไป
ตระกูลหลินเป็นตระกูลขุนศึก แม้ถังหว่านฉิงจะไม่เข้าใจเรื่องการศึกสงคราม แต่นางก็เป็นห่วงสถานการณ์ที่แนวรบ จึงถามฮูหยินผู้เฒ่าหลินว่า "ท่านแม่ คนจากแนวรบมา จะเป็นไปได้ไหมเจ้าคะว่าสถานการณ์ศึกเปลี่ยนแปลง"