นั่วนั่วพยักหน้าอย่างว่าง่าย "ใช่แล้วเจ้าคะ มีที่ดินแล้ว นั่วนั่วก็จะปลูกสมุนไพรหายากได้มากมาย ช่วยชีวิตผู้คนได้มากเลยทีเดียว"
เมื่อสัมผัสได้ถึงความระแวงของฮ่องเต้ ฮองเฮาจึงจงใจถาม "นั่วนั่วรู้หรือไม่ว่าที่ดินศักดินาคืออะไร"
"รู้เจ้าค่ะ ที่ดินศักดินาก็คือผืนดิน ผืนดินก็เอาไว้ปลูกของ"
นั่วนั่วรู้สึกว่าฮองเฮาแม่บุญธรรมมองนั่วนั่วโง่เกินไปแล้ว เรื่องนี้นั่วนั่วฟังก็เข้าใจแจ่มแจ้งทีเดียว
"ฮ่าๆๆ..." จักรพรรดิซู่หนิงทรงพระสรวลก้องกังวาน ก่อนหน้านี้คือตนเองใจแคบนัก เอาจิตใจต่ำช้าไปคาดเดาจิตใจสูงส่ง การหัวเราะครั้งนี้เพื่อปกปิดความขวยเขินในใจ ยิ่งกว่านั้นคือความรู้สึกโล่งอกที่จิตใจซึ่งลอยคว้างในที่สุดก็กลับคืนสู่ที่อันควร
ผู้อื่นพลอยหัวเราะตาม องค์หญิงฉางเล่อช่างน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก มิน่าฮ่องเต้และฮองเฮาจึงทรงโปรดปรานนางเพียงนั้น
หลินจื้อหย่วนแอบเช็ดเหงื่อที่ซึมออกกลางฝ่ามือ นั่วนั่วเอ๋ยนั่วนั่ว เจ้าทำเอาหวาดเสียวแทบตาย
"ท่านพ่อบุญธรรม อย่ามัวแต่ทรงพระสรวลเลยเพคะ ที่ดินของนั่วนั่วเล่า" นั่วนั่วซักไซ้ไม่หยุด นางต้องการที่ดินสักผืนจริง ๆ
จักรพรรดิซู่หนิงโบกพระหัตถ์ครั้งใหญ่ "เช่นนั้น ข้าจะยกอำเภอหลี่ในเจียงหนานให้เจ้า เจียงหนานนั้นมั่งคั่ง ยกให้เจ้าย่อมเหมาะเจาะที่สุด"
นั่วนั่วยังไม่ทันได้ขอบคุณ หลินจื้อหย่วนรีบปฏิเสธ "ฝ่าบาทมิได้เป็นอันขาด เจียงหนานคือศูนย์กลางเศรษฐกิจของเรา อำเภอหลี่ยิ่งเป็นจุดยุทธศาสตร์คมนาคมทั้งทางน้ำและบก จะประทานให้นั่วนั่วได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ"
"เจียงหนานผู้คนมากมาย นั่วนั่วไม่ชอบ นั่วนั่วอยากได้ที่ดิน" เพราะบิดามารดาทะเลาะกัน นั่วนั่วจึงพอรู้เรื่องเจียงหนานมาบ้างเล็กน้อย นั่นไม่ตรงกับที่คาดไว้เลย