ความหม่นหมองระหว่างทางมลายหายสิ้น ทุกคนหาที่หมายฝังหม้อหุงหาอาหาร พวกหมอหลวงไม่ละสายตาจากหม้อสมุนไพรใบใหญ่ เกรงจะเกิดข้อผิดพลาดแม้แต่น้อย
สมุนไพรเหล่านี้ เพียงพอให้คนในคณะทุกคนได้ดื่มคนละถ้วยใหญ่
หลังจากดื่มสมุนไพรแล้ว ทุกคนก็มีสีหน้าสดชื่น เอ่ยชมไม่หยุดว่านั่วนั่วเป็นเด็กนำโชค
ท่ามกลางความยินดี นั่วนั่วก็แอบรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย "น่าเสียดายที่สัตว์น้อยไม่สามารถปรุงยาแทนคนได้ มิเช่นนั้นก็จะไม่มีคนตายมากมายเช่นนี้"
ชั่วขณะหนึ่ง บรรยากาศก็กลับมาเคร่งเครียดอีกครั้ง
หมอหลวงเซียวลูบเคราแล้วกล่าวว่า "องค์หญิงฉางเล่อตรัสเช่นนี้ไม่ถูกต้องนัก ในโลกนี้หลายสิ่งล้วนมีชะตา สิ่งใดควรเกิดย่อมเกิด สิ่งที่พวกเราทำได้คือพยายามลดความสูญเสียให้เหลือน้อยที่สุด"
หมอหลวงอีกคนกล่าวเสริม "ท่านหมอเซียวกล่าวถูกต้อง องค์หญิงต้องทรงคิดเช่นนี้ หากไม่มีพระองค์ พวกเราคงยังล่าช้าอยู่ระหว่างทาง"
นั่วนั่วฟังดูเหมือนเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง หลินจื้อหย่วนจึงอธิบายเพิ่ม "ท่านหมอเซียวหมายความว่า พวกเราลงแรงทำอย่างสุดกำลังก็พอแล้ว ไม่ใช่ทุกเรื่องจะสมบูรณ์แบบได้"
"เจ้าค่ะ นั่วนั่วทราบแล้ว" นั่วนั่วดูเหมือนจะเข้าใจบ้าง แต่ด้วยความที่ยังเป็นเด็ก จึงหันไปคิดเรื่องอื่นต่อในไม่ช้า
ส่วนหลินจื้อหย่วนกลับตกอยู่ในภวังค์ความคิดอีกครั้ง นั่วนั่วมีจุดพิเศษมากมาย สามารถแก้ปัญหามากมายที่คนธรรมดาแก้ไม่ได้
ทุกคนกล่าวว่านั่วนั่วคือเด็กน้อยนำโชค แต่เขาและถังหว่านฉิงกลับเป็นห่วงเรื่องนี้อยู่เสมอ
ดั่งที่หมอหลวงเซียวกล่าว ทุกสิ่งมีชะตาลิขิต นั่วนั่วมักฝืนลิขิตฟ้าแก้ไขชะตาชีวิต ไม่รู้ว่าจะส่งผลกระทบต่อนางหรือไม่