นั่วนั่วเดินอ้อมผู้ใหญ่สองคนที่กำลังโต้เถียงกันอยู่ อุ้มเสี่ยวชุ่ยขึ้นมาแล้วพูดอะไรบางอย่างอย่างรวดเร็ว เสี่ยวชุ่ยจึงกระพือปีกบินเข้าไปในจวนสกุลโจว
ไม่นานนัก เสียงกรีดร้องของชายผู้หนึ่งก็ดังออกมาจากในจวนสกุลโจว
นั่วนั่วปรบมือด้วยความยินดี "ท่านตาเฒ่า ไม่ต้องทะเลาะกันแล้ว ผู้นั้นออกมาเองแล้วเจ้าค่ะ"
องครักษ์หวังยังมิทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ก็มีคนผู้หนึ่งพุ่งพรวดออกมาราวกับเห็นผี ปากก็ร้องไม่หยุดว่า "ช่วยด้วย ช่วยด้วย"
องครักษ์หลวงจับกุมคนผู้นั้นไว้ได้โดยง่ายดาย องครักษ์หวังถามนั่วนั่วว่า "องค์หญิงน้อย ผู้ที่พระองค์ตรัสถึงคือคนนี้หรือไม่"
"ถูกต้อง เขานี่แหละ เขาเป็นคนขว้างไข่เน่าใส่ท่านยาย แต่ถูกท่านยายตวัดแส้ทีเดียว ไข่เน่าก็เลอะเต็มศีรษะเขา ตอนนี้เขายังมีกลิ่นไข่เน่าคลุ้งอยู่เลย" เหนียงเหนียงพูดพลางถอยหลังไปสองสามก้าว ยังโบกมือพัดด้วยท่าทีรังเกียจอีกด้วย
โจวหมิงต๋ามองนั่วนั่วอย่างไม่พอใจ กล่าวถาม "องค์หญิงน้อย สกุลโจวของพวกเรามิได้มีเรื่องบาดหมางอะไรกับพระองค์ เหตุใดจึงคอยหาเรื่องพวกเราครั้งแล้วครั้งเล่า นี่คือคนรับใช้ในจวนของข้า หากไม่ได้รับอนุญาตจากนายก็ออกมานอกจวนมิได้"
"เช่นนั้นก็คือพวกเจ้าสั่งให้เขาไปก่อกวนหน้าจวนของข้าใช่หรือไม่" นั่วนั่วเอ่ยปากทีเดียว ก็ลากโจวหมิงต๋าลงน้ำไปด้วยทันที
"อย่าได้พูดจาเหลวไหล" โจวหมิงต๋าเองก็ไม่รู้จะรับมืออย่างไรแล้ว
องครักษ์หวังกล่าวอย่างไม่รีบร้อน "ใต้เท้าโจว ท่านกล้าดูหมิ่นองค์หญิงน้อยเชียวหรือ"
"กระหม่อมมิได้มีเจตนาเช่นนั้น องค์หญิงน้อย เรื่องนี้จะมั่วพูดไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ เขาเป็นแค่คนรับใช้ จะไปก่อเรื่องวุ่นวายได้อย่างไร พระองค์จะอาศัยแต่กลิ่นมาจับตัวคนครั้งแล้วครั้งเล่ามิได้"