"ท่านแม่ทัพใหญ่ยังลังเลอีก ยุทธปัจจัยของซวีจิ้งเซียวก็ใกล้จะส่งถึงแล้ว หากพลาดจังหวะศึก ท่านจะรับผิดชอบไหวหรือ"
รองแม่ทัพเปลี่ยนท่าทีจากที่เคยนอบน้อม เริ่มกดดันปาตู๋
ปาตู๋ยังคงลังเลไม่กล้าตัดสินใจ "องค์ชาย เรื่องทั้งหมดนี้ดูราบรื่นเกินไป ข้ารู้สึกว่ามีพิรุธ ซวีจิ้งเซียวผู้นี้ไม่เหมือนกับเผยเฮ่อชาง"
"เราวางแผนมานานถึงสามปี ก็เพื่อรอคอยช่วงเวลานี้ หากท่านแม่ทัพใหญ่ไม่กล้าออกคำสั่ง ก็ให้ข้าเป็นผู้ออกคำสั่งเอง" รองแม่ทัพกล่าวพลางจะถอดเสื้อคลุมนอกออก เผยให้เห็นฉลองพระองค์องค์ชายของตน
ปาตู๋รีบห้ามปราม ในการศึกเมื่อสามปีก่อน หมอเป่ยสูญเสียองค์ชายไปถึงสามพระองค์ แม่ทัพใหญ่ในตอนนั้นถูกตัดสินประหารชีวิตด้วยโทษสถานหนัก เขาไม่อยากเดินตามรอยคนรุ่นก่อน
ปาตู๋ตัดสินใจเด็ดขาดในที่สุด "ทุกอย่างเป็นไปตามการจัดการขององค์ชาย"
เสียงแตรศึกดังขึ้น หลังจากรอคอยมาหลายวัน กองทัพนับแสนแห่งหมอเป่ยก็กระหยิ่มยิ้มหาญ พวกเขาหลั่งไหลดั่งกระแสน้ำจากทุกสารทิศมุ่งสู่เมืองชิงเฉิง
เดินมาได้สองสามลี้ พื้นดินเบื้องล่างก็ทรุดตัวลงฉับพลัน ทหารนับพันนับหมื่นตกลงไปในหลุมพราง ถูกกองกำลังด้านหลังที่หยุดไม่ทันเหยียบซ้ำจนตายทั้งเป็น
ปาตู๋ตกใจอย่างยิ่ง "ไม่ดี มีซุ่มโจมตี รีบล่าถอย"
"ปาตู๋ แค่สนามเพลาะสนามเดียวก็ทำให้เจ้าตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อแล้วหรือ นี่ก็แค่การดิ้นรนครั้งสุดท้ายของชาวต้าหวาน พี่น้องทั้งหลาย บุกเข้าไปให้ข้า ยึดเมืองชิงเฉิงให้ได้ พวกเราจะถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์"
องค์ชายแห่งหมอเป่ยนำทัพหน้า ปาตู๋จนใจจำต้องตามไป