อีกด้านหนึ่ง ฮูหยินเสวี่ยเองก็ถูกความหรูหราฟู่ฟ่าของตระกูลเจิ้งยั่วโทสะไม่น้อย กลับถึงบ้านก็ตวัดหน้าใส่สามีเสวี่ยหมิงอวี่ทันที
"หากไม่ใช่เพราะเรื่องที่เจ้าทำไว้แต่แรก พวกเราก็คงไม่ล่วงเกินเจิ้งเจี้ยนเสียน จนทำให้การหมั้นหมายของอี้เอ๋อหลุดมือไปดอก"
เสวี่ยหมิงอวี่ทำหน้างุนงง "เราล่วงเกินเจิ้งเจี้ยนเสียนที่ใดกัน ตลอดหลายปีมานี้ เขายังคงคบหาข้าเยี่ยงสหาย ส่วนเรื่องการหมั้นหมาย นั่นมิใช่เพราะเจ้ากับฮูหยินเมิ่งคิดหาทางทำให้หลุดมือเองหรือ"
"เจ้าหยุดพูดจาแขวะได้แล้ว นี่ก็เพื่อรักษาเจ้าเอาไว้แท้ๆ ตอนที่ข้าเล่าให้ฟังแต่แรก เจ้ายังเอ่ยชมว่าข้าฉลาดนักแท้ๆ" ฮูหยินเสวี่ยรู้ดีว่าตนกำลังเสียเปรียบ ทว่าเสวี่ยหมิงอวี่เองก็มีส่วนผลักดันด้วยในตอนนั้น แผนการที่ลวงเจิ้งเยว่เอ๋อให้ตกหลุมพรางล้วนเป็นเขาที่คิดขึ้นมาทั้งสิ้น
เสวี่ยหมิงอวี่รู้นิสัยของภรรยาดี และนางก็รู้ว่ายามนี้มิใช่เวลาที่จะมาเสียเวลาโต้แย้งไถ่ถามกัน
ใครเลยจะคาดคิดว่าเจิ้งเจี้ยนเสียนจะไม่เพียงพลิกฟื้นจากตกอับ แต่ยังก้าวหน้าทะยานขึ้นได้รวดเร็วถึงเพียงนี้
โชคดีที่เจิ้งเจี้ยนเสียนไม่รู้ถึงเรื่องราวในครานั้น อีกทั้งยังเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์และน้ำใจ เพียงแค่พยายามคิดหาทาง สุดท้ายก็ต้องหาประโยชน์ได้บ้างแน่
ในเวลาเช่นนี้ ตนเองไม่สะดวกที่จะเอ่ยปาก ยังคงเป็นเรื่องที่ผู้หญิงออกหน้าจะสะดวกกว่า สุดท้ายแล้ว ฮูหยินเสวี่ยก็ต้องทะยานออกไปก่อน
ดังนั้นเขาจึงคล้อยตามน้ำเสียงอ่อนลงทันใด "ภรรยาที่รักของข้า ล้วนเป็นความผิดข้าทั้งสิ้น โชคดีที่เจิ้งเจี้ยนเสียนไม่ล่วงรู้เรื่องราวในครั้งนั้น ข้าคงต้องไปอ้อนวอนเขาดู เผื่อว่าจะช่วยหาตำแหน่งทางราชการให้ข้าในเมืองหลวงได้บ้าง เช่นนี้แล้ว เจ้าก็จะได้ไม่ต้องไปทุกข์ทนในที่แคบๆ อย่างหย่งอานอีก"
นิสัยของเสวี่ยหมิงอวี่เป็นเช่นนี้มาโดยตลอด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใดก็ล้วนกล่าวได้อย่างสง่างามและทรงเกียรติ ทว่าผิดนักที่ฮูหยินเสวี่ยกลับเชื่อฟังคำหวานเช่นนี้ของเขานัก เพียงไม่กี่คำ ความโกรธก็คลายหายไปสิ้น