ตราบใดที่ปัญหาเรื่องศิลามังกรเก้าทมิฬยังไม่ได้รับการแก้ไข ฝ่าบาทก็ไม่กล้าให้นั่วนั่วกลับไปตราบนั้น เพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชะตาบ้านเมือง
ดังนั้น นั่วนั่วกับหลินชิงอี้จึงพำนักอยู่ในตำหนักไท่จื่อต่อไป องค์ชายหกโปรดความคึกครื้น จึงถือโอกาสอาศัยในตำหนักไท่จื่อไม่ยอมกลับเช่นกัน
ด้วยเหตุนี้ ตำหนักที่เคยเงียบสงบแต่ก่อน จึงกลายเป็นสถานที่คึกคักที่สุด
"พี่หก ท่านซ่อนดีแล้วหรือยัง นั่วนั่วจะไปหาแล้วนะ" นั่วนั่วหลับตาน้อย ๆ ตั้งตารอให้เซียวจิ่งหมิงซ่อนอย่างจริงจัง
เสี่ยวชุ่ยส่งเสียงจ้อกแจ้กข้างหูนางเป็นครั้งคราว นั่วนั่วกล่าวอย่างเอาจริงเอาจังว่า "เสี่ยวชุ่ย เล่นเกมโกงไม่ได้นะ" เสี่ยวชุ่ยจึงรู้จักกาลเทศะ บินไปเกาะต้นไม้ร้องเพลง
"นั่วนั่ว ข้าซ่อนดีแล้ว" เซียวจิ่งหมิงตะโกนบอก นั่วนั่วก็วิ่งตึงตังออกค้นหา วิ่งหาตัวเขาทั่วทุกหนทุกแห่ง
ไท่จื่อและหลินชิงอี้กำลังทบทวนตำราอยู่ในห้องหนังสือ ทั้งสองมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน รสนิยมตรงกัน อยู่ด้วยกันแล้วล้วนส่งเสริมซึ่งกันและกัน
ฟังเสียงร่าเริงของน้องชายน้องสาวข้างนอก ทั้งสองเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้น
"พี่หก ท่านอยู่ที่ไหน นั่วนั่วหาไม่เจอ" วิ่งไปรอบหนึ่งแต่กลับไร้ผล นั่วนั่วรู้สึกท้อใจอยู่บ้าง
ทันใดนั้น หวังต้าเจียนที่อยู่ข้างกายฝ่าบาทก็มาแจ้งว่า "นั่วนั่ว ฝ่าบาทและฮองเฮาทรงรอให้เจ้าไปเสวยด้วย องค์ชายทั้งหลายต้องเรียนตำราแล้ว พวกเราไปกันเถิด"
นั่วนั่วพยักหน้าว่านอนสอนง่าย ในจวนแม่ทัพ ยามที่ท่านพี่เล็กทำการบ้าน นางก็จะไม่รบกวนเช่นกัน
เมื่อเห็นนั่วนั่วถูกพาตัวไป องค์ชายหกก็ห่อเหี่ยวกลับไปยังห้องหนังสือ เขาไม่ปรารถนาจะอ่านหนังสือเลยแม้แต่น้อย