หลินจื้อหย่วนก้มหน้าอย่างแยบยล เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับตนแม้แต่น้อย
จักรพรรดิซู่หนิงตะลึงงัน เจ้าตัวน้อยปากเล็กแต่ความอยากใหญ่หลวง แม้แต่หมอหลวงเซียวยังถูกจับตามอง พระองค์ตรัสอย่างคลุมเครือว่า “เหนียงเหนียงไปหาท่านแม่บุญธรรมก่อนเถิด เรื่องอื่นค่อยว่ากันภายหลังเมื่อโอสถมาถึงแล้ว”
“เจ้าค่ะ” เหนียงเหนียงมิได้ใส่ใจ กระโดดโลดเต้นมุ่งหน้าตำหนักเฟิ่งอี๋
พอเหนียงเหนียงจากไป จักรพรรดิซู่หนิงก็จ้องหลินจื้อหย่วนด้วยแววตาเย็นชา ตรัสถาม “อ้ายชิงหลิน ความคิดนี้ก็เป็นฝีมือเจ้าอีกสินะ?”
หลินจื้อหย่วนตอบอย่างตรงไปตรงมา “การเปิดร้านโอสถเป็นความต้องการของเหนียงเหนียงเอง ส่วนที่ให้เขามาทูลขอฝ่าบาท ข้าน้อยเป็นผู้แนะนำ หากฝ่าบาททรงตัดสินใจเปิดเส้นทางเดินเรือแล้ว มีเส้นทางการค้าทางบกเพิ่มอีก ก็ย่อมเป็นคุณ”
จักรพรรดิซู่หนิงทรงยินดีในพระทัย แต่สีพระพักตร์มิได้แสดงออก “คำกล่าวก็ถูก แต่การดำเนินการทั้งทางน้ำและทางบกพร้อมกัน จะเอากำลังทรัพย์ กำลังกาย และกำลังคนจากที่ใดเล่า? ในเมื่ออ้ายชิงมาแล้ว ย่อมพอมีแนวทางอยู่บ้าง ว่ามาเถิด”
“ฝ่าบาททรงหยั่งรู้ดั่งเทพยดา งั้นข้าน้อยขอทูลตามตรง” หลินจื้อหย่วนพบว่ายิ่งตนทำตัวตามสบายต่อหน้าจักรพรรดิซู่หนิงเพียงใด ก็ยิ่งทำให้พระองค์ทรงวางพระทัยเพียงนั้น จึงมิได้ยึดติดเรื่องชนชั้นกษัตริย์กับขุนนางมากนัก
“จะพูดก็พูดไป ไยต้องยืดยาด” จักรพรรดิซู่หนิงทรงหยิบผลไม้ตรงพระพักตร์ปาใส่ทันที
หลินจื้อหย่วนรับผลไม้ไว้ เอ่ยว่า “ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ประทาน” แล้วยัดเข้าปาก