"ข้าจะไปเป่ยเจียง สืบดูว่าท่านพ่อเป็นคนเช่นไรกันแน่" นั่วนั่วเอ่ยด้วยสีหน้ามุ่งมั่น
"ท่านยายกับท่านแม่ไม่มีทางยินยอมแน่" หลินชิงอี้ก้มหน้าลง เขาเองก็อยากรู้ความจริงไม่แพ้กัน ในฐานะบุรุษเพียงคนเดียวของตระกูลหลินในเวลานี้ นี่เป็นหน้าที่ของเขา
"ท่านพี่เล็กเก็บเป็นความลับให้ข้าก็พอ" นั่วนั่วหยุดร้องไห้ในที่สุด แล้วมองหลินชิงอี้ด้วยแววตาคาดหวัง
หลินชิงอี้ปฏิเสธโดยไม่ทันคิด "ไม่ได้ ถ้าจะไปก็ต้องให้ข้าไป เจ้าอยู่บ้านปรนนิบัติท่านยายกับท่านแม่ให้ดี"
"ท่านพี่เล็กก็อยากไปหรือ?" แววตาของนั่วนั่วเปล่งประกายขึ้นเล็กน้อย แล้วเสนอความคิดที่กล้าหาญ "เช่นนั้นพวกเราไปด้วยกัน"
"เช่นนี้ไม่เหมาะกระมัง?" หลินชิงอี้กล่าวเช่นนั้น แต่ใจของเขาลอยไปถึงเป่ยเจียงเสียแล้ว เขาใฝ่ฝันจะกอบกู้ชื่อเสียงให้ท่านพ่อและพี่ๆ
ขณะถังหว่านฉิงมาเรียกนั่วนั่วไปกินอาหารเช้า นั่วนั่วกับหลินชิงอี้ก็ออกจากเมืองหลวงไปแล้ว เมื่อเห็นจดหมายที่ลูกชายทิ้งไว้ ถังหว่านฉิงก็ตื่นตระหนก นางสูญเสียลูกไปสองคนแล้ว นั่วนั่วกับชิงอี้จะเกิดเหตุอันใดอีกไม่ได้เด็ดขาด
"ท่านแม่ ข้าจะส่งคนไปตามพวกเขากลับมาเดี๋ยวนี้" น้ำเสียงของนางสั่นเครือเพราะความกังวล
หลังจากตกตะลึงไปชั่วครู่ ฮูหยินผู้เฒ่าหลินก็สงบลง "เกิดเรื่องเช่นนี้ เด็กทั้งสองต้องเก็บกดความคับแค้นใจไว้ไม่น้อย ในจดหมายบอกว่า หากยังไม่สืบความจริงให้กระจ่าง พวกเขาก็จะไม่กลับมา ชิงอี้สุขุมรอบคอบและเฉลียวฉลาด นั่วนั่วก็พิเศษนักหนา แถมยังพกเงินทองติดตัวไปพอสมควร หากพวกเขาตั้งใจหลบพวกเรา ส่งใครไปก็ไร้ประโยชน์"