ครานี้แม้แต่หลินชิงอวิ๋นก็ไม่อาจสงบนิ่งได้อีกต่อไป เขาอธิบายกับน้องๆ อย่างอดทนว่า "เพื่อให้ได้มาซึ่งตำราพิชัยสงครามตระกูลหลินที่เล่าลือกัน การป้องกันของหมอเป่ยจึงแน่นหนาเป็นพิเศษ สามปีมานี้ เครือข่ายข่าวกรองของพวกเราสมบูรณ์ขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ยังหาจุดบุกทะลวงเข้าคุกใต้ดินไม่ได้ ข้ารู้ว่าพวกเจ้าอยากช่วย แต่เรื่องมันไม่ง่ายอย่างนั้น"
"พี่ใหญ่ ข้ามีวิธีจริงๆ นะ" นั่วนั่วแทบรอไม่ไหวที่จะช่วยคนออกมาโดยเร็ว เช่นนี้ท่านพ่อและท่านพี่ใหญ่จะได้กลับบ้านเสียที
"ชิงอี้ พานั่วนั่วไปพักเถิด วิธีดีๆ ของนั่วนั่ว พี่ใหญ่จะมาฟังทีหลังดีหรือไม่"
เมื่อรู้ว่าพูดอย่างไรพวกเขาก็ไม่เชื่อ หลินชิงอี้จึงจำต้องพานั่วนั่วออกไปก่อน
นั่วนั่วยังคงค้างคาใจ นางเบะปากแล้วเอ่ยอย่างน้อยใจว่า "พี่ใหญ่ไม่เชื่อข้าเลย"
หลินชิงอี้รู้ดีถึงความสามารถของนั่วนั่ว จึงเริ่มให้คำแนะนำ "เช่นนั้นพวกเราก็เอาผลลัพธ์ให้พี่ใหญ่ดูเลยดีกว่า เช่นนี้พี่ใหญ่ก็จะรู้ว่าหนิงหนิงไม่ได้พูดไปเรื่อย"
"ได้" นั่วนั่วพยักหน้า นางจะมอบของขวัญชิ้นโตให้พี่ใหญ่สักชิ้น
เมื่อครู่พี่ใหญ่บอกว่ายังไม่มีแผนที่คุกใต้ดินที่ละเอียดชัดเจน เรื่องนี้ง่ายดายนัก
นั่วนั่วหยิบเนื้อแห้งออกมาจากถุงหอม เริ่มเรียกสหายของนาง
หลินชิงอี้สงสัยใคร่รู้ยิ่งนัก เขาเคยเห็นหนิงหนิงเรียกแมลง มด ฝูงนก ม้า และอินทรี ไม่รู้ว่าคราวนี้จะเชิญผู้ใดมาอีก
เพียงชั่วครู่ หนูน้อยตัวหนึ่งโผล่หัวออกมาสอดส่าย
"นั่วนั่ว ระวังหนู" หลินชิงอี้กระโดดพรวดขึ้นมา หากมิใช่เพราะหนูน้อยว่องไวพอดี คงถูกหลินชิงอี้เหยียบเป็นชิ้นเนื้อไปแล้ว