เห็นหยกชิ้นนั้น ถังหว่านฉิงก็อดรนทนไม่ไหว เร่งฝีเท้าเข้ารับมาไว้ในมือ
พลิกกลับไปมาในอุ้งมือพลันเอ่ยถาม “องค์หญิงอาหลานน่า หยกชิ้นนี้ได้มาจากที่ใดหรือ”
“ตอนข้าพบตี๋รั่วหลัว เขากำหยกชิ้นนี้ไว้ในมือ ฮูหยินรู้จักสิ่งนี้หรือ” ปฏิกิริยาที่รุนแรงของถังหว่านฉิงทำให้อาหลานน่าประหลาดใจยิ่งนัก นางจึงอธิบายอีกครั้ง
ถังหว่านฉิงน้ำตาคลอเบ้า “นี่คือหยกที่หลินชิงหยางบุตรชายคนรองของข้าพกติดตัวตลอดเวลาเพคะ”
“นี่คือหยกของคุณชายหรือ” อาหลานน่าใจกระตุกวูบ นี่ก็บังเอิญเกินไปแล้ว
หลังจากดูหยกชิ้นนั้น หลินจื้อหย่วนก็ตื่นเต้นยิ่งนัก ถามตี๋รั่วว่า “คุณชายตี๋ หยกชิ้นนี้ท่านได้มาจากที่ใด”
ตี๋รั่วหลัวมีสีหน้างุนงง “ข้าเองก็ไม่รู้ เรื่องราวก่อนหน้านี้ข้าจำอะไรไม่ได้เลย ไม่รู้ว่าตนเป็นใคร มาจากไหน แล้วจะไปแห่งใด”
“นี่…” ถังหว่านฉิงกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ร่ำไห้ออกมา “หยกนี้ข้าเป็นผู้ผูกให้เขาเอง หยกอยู่คนก็อยู่ ชิงหยางไม่มีทางทิ้งหยกเป็นอันขาด เว้นแต่เขาจะ…”
“ฮูหยิน ขออภัย ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น” ตี๋รั่วหลัวมีสีหน้าหวาดหวั่น ราวกับว่าเพราะตนบุตรของฮูหยินหลินจึงกลับมาไม่ได้
“เด็กน้อย เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดเจ้า เจ้าลองนึกดูอีกที หยกชิ้นนี้มันมาจากที่ใดกันแน่” ถังหว่านฉิงร้อนรนอยากรู้ที่มาของหยกยิ่งนัก
ตี๋รั่วหลัวหลับตาพยายามทบทวน แต่ก็นึกอะไรไม่ออก
ฮูหยินหลินและครอบครัวดีกับเขาเพียงนี้ เขาต้องพยายาม นึกให้ได้