ฝ่าบาททรงถามเช่นนี้ ท่านชุยแสร้งทำเป็นตายไม่ได้อีกแล้ว จึงตอบอย่างกระอักกระอ่วนว่า "บุตรชายกระหม่อมไร้ความสามารถ รอดชีวิตจากเป่ยเจียงมาได้ก็เป็นบุญโขแล้ว บัดนี้ว่างงานอยู่ที่บ้านพ่ะย่ะค่ะ"
ฝ่าบาททรงพยักพระพักตร์เล็กน้อย แล้วทอดพระเนตรไปยังเหล่าขุนนางอีกครั้ง "เมื่อครู่ อัครมหาเสนาบดีเจิ้งเสนอให้ชุยเม่าเป็นเจ้าเมืองสำนักจิงเจ้าฝู่ ท่านชุยผู้เป็นบิดาย่อมไม่สะดวกแสดงจุดยืน เหล่าอ้ายชิงมีความเห็นเช่นไร"
ทุกคนมองหน้ากันไปมา ไม่กล้าเอื้อนเอ่ย
หากเป็นยามปกติ ข้อเสนอของอัครมหาเสนาบดีเจิ้ง อีกทั้งอีกฝ่ายยังเป็นบุตรชายแท้ ๆ ของท่านชุย ย่อมมีผู้คล้อยตามตามกระแส แต่ทว่าวันนี้ ฝ่าบาทเพิ่งลงโทษฟางหุยไป เห็นได้ชัดว่าต้องการผู้ที่ทำงานได้จริง เรื่องราวอุกอาจของชุยม่านั้น แค่เขียนเป็นหนังสือนิทานก็ยังไม่พอ ให้เขามาเป็นเจ้าเมืองสำนักจิงเจ้าฝู่ คงล้มเลิกเสียเถิด
ในขณะนั้นเอง หลินจื้อหย่วนก็เอ่ยขึ้น "ฝ่าบาท ชุยเม่ามีสติปัญญาเป็นเลิศ ครั้นอยู่เป่ยเจียงก็แสดงพรสวรรค์ด้านการนำทัพได้โดดเด่น สิ่งที่หาได้ยากยิ่งคือนิสัยตรงไปตรงมา กล้าเอ่ยปฏิเสธต่ออำนาจชั่วร้ายทั้งปวง ทั้งยังมีจิตใจเมตตากรุณา นับเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุดสำหรับตำแหน่งเจ้าเมืองสำนักจิงเจ้าฝู่"
ชุยเม่า ที่เหล่าขุนนางพากันตราหน้าว่าไร้ค่า ในปากของหลินจื้อหย่วนกลับกลายเป็นของล้ำค่า
"เขาว่ากันว่าท่านหลินดูแลผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างดี ดูท่าจะจริงดังว่า เพียงแต่การเป็นขุนนางมิใช่การละเล่น ท่านหลินรักคนก็พลอยรักสุนัขของเขาด้วยเช่นนี้ เป็นการไม่รับผิดชอบต่อฝ่าบาท ไม่รับผิดชอบต่อราษฎร"
ความผ่อนปรนของจักรพรรดิซู่หนิง ทำให้บรรยากาศในราชสำนักต้าหวานเปิดกว้างยิ่ง ทุกคนสามารถแสดงความเห็นได้อย่างเต็มที่ ผู้นี้เห็นได้ชัดว่าไม่วางใจในตัวชุยเม่า