ซวีจิ้งเซียวให้หลินเฟิงกับหลี่เซียวอวิ๋นพาเด็กทั้งสองไปพักผ่อน ส่วนตนเขียนจดหมายถึงท่านไท่ฮูหยินหลินด้วยตนเอง เพื่อแจ้งข่าวคราวของเด็กทั้งสอง
เขาขอให้ท่านไท่ฮูหยินหลินส่งคนมารับเด็กทั้งสองโดยเร็ว ในจดหมายยังให้คำมั่นว่า ก่อนจะมีคนมารับ เขาจะจัดการดูแลเด็กทั้งสองให้เป็นอย่างดี
หลังส่งจดหมายไปแล้ว ซวีจิ้งเซียวก็เสียใจขึ้นมา ไม่ใช่เรื่องอื่นใด เด็กทั้งสองหาตัวจับยาก คำมั่นนี้ทำให้เขากระวนกระวายใจทุกวัน
กล่าวถึงหลี่เซียวอวิ๋น เขาพานั่วนั่วกับหลินชิงอี้ไปยังกระโจมของตน แล้วสั่งให้คนรอบข้างออกไป ภายในกระโจมจึงเหลือเพียงหลินเฟิง หลี่เซียวอวิ๋น และสองพี่น้องนั่วนั่ว
เมื่ออยู่กันตามลำพังแล้ว เขาจึงกล่าวว่า “ดูเหมือนในหมอเป่ยจะมีคนของพวกเราอยู่”
ที่แท้ ตลอดสามปีที่ผ่านมา อ๋องหยงโยนกำลังเก่าของตระกูลหลินไปไว้ในเมืองเล็กอันห่างไกลที่สุด ทุกครั้งที่ชาวหูยกมาหาเรื่อง ก็เริ่มต้นจากที่นั่น
แต่ก่อนชาวหูจะบุก พวกเขามักได้รับข่าวจากทางหมอเป่ยอยู่เสมอ การที่แม่ทัพใหญ่สวีคว้าชัยชนะครั้งแล้วครั้งเล่าในครานี้ มีส่วนสำคัญมาจากข่าวที่หลี่เซียวอวิ๋นส่งมา
เมื่อมีบทเรียนจากอ๋องหยงและเผยเฮ่อชาง หลี่เซียวอวิ๋นจึงมิได้เปิดเผยเรื่องทั้งหมด เพียงกล่าวว่าข่าวเหล่านั้นเป็นสายสืบของพวกเขาส่งกลับมา
ปฏิกิริยาแรกของนั่วนั่วคือ “จะเป็นท่านพ่อหรือไม่?”
“หลังศึกเมืองชิงเฉิง แม่ทัพที่หายตัวไปมิได้มีเพียงแม่ทัพหลินกับแม่ทัพน้อยหลิน ยังมีอีกหลายคน พวกเราสงสัยว่าข่าวเหล่านี้เป็นพวกเขาส่งออกมา”
หลี่เซียวอวิ๋นกล่าวเช่นนั้น ทว่าในใจกลับโศกเศร้าอย่างยิ่ง หากตกอยู่ในมือชาวหู คนอื่นอาจโชคดีรอดชีวิต แต่แม่ทัพหลินไม่มีทางเป็นเช่นนั้น