นั่วนั่วยืนนิ่งอยู่กับที่ นางทำความดีแท้ ๆ ทุกคนเรียกนางว่าเทพเจ้ามีชีวิต เหตุใดพี่ชายทั้งหลายจึงบอกว่านางเป็นจอมหลอกลวง นั่วนั่วไม่สบายใจนัก
แต่เมื่อคิดอีกที สิ่งที่พี่ชายบอกก็ไม่ผิด นางสนุกกับการรับทุกคนที่ขอเข้าพรรคโดยไม่เลือกหน้า พวกเขาลอกเลียนแบบนางในการกระทำวีรกรรม แต่ไม่มีฝีมือพอจะปกป้องตนเอง ที่จริงก็เท่ากับทำร้ายพวกเขา
ชั่วขณะ นั่วนั่วก็ลังเล ไม่รู้ว่าสิ่งที่ตนทำถูกหรือผิด
เห็นนั่วนั่วหมดเรี่ยวแรงในบัดดล เซียวจิ่งเซวียนปลอบนางว่า "อย่ากังวลเลยนั่วนั่ว เรื่องที่เหลือให้สำนักจิงเจ้าฝู่จัดการ พวกนั้นจะไม่เป็นไร พวกเราไปเที่ยวกันต่อเถิด"
นั่วนั่วไม่อยากทำลายบรรยากาศ ทว่าตลอดทางนางก็ไม่รื่นเริง เซียวจิ่งช่านคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว "เด็กหญิงย่อมรักสวยรักงาม พวกเราไปเลือกเครื่องประดับให้นั่วนั่วกันดีหรือไม่"
เมื่อไม่มีข้อเสนอใดดีกว่านี้ ทุกคนก็พากันเดินเล่นมาจนถึงหอทองคำ ยังไม่ทันเข้าไปก็ตะลึงกับภาพตรงหน้า ผู้คนในหอทองคำเบียดเสียดกันจนแน่นขนัด แม้แต่จะเข้าไปยังต้องต่อคิว
"เดี๋ยวนี้ทุกคนร่ำรวยกันเช่นนี้แล้วหรือ" เซียวจิ่งเซวียนงุนงงนัก แม้นี่จะเป็นครั้งแรกที่เขามาเที่ยวหอทองคำ แต่โดยสามัญสำนึกก็รู้ว่าของมีค่าประเภททองคำและเงินตราไม่เคยมีราคาถูก
เซียวจิ่งหมิงชักจะหมดความอดทน เขาไม่อยากให้นั่วนั่วคอยนาน จึงถามเจ้าหน้าที่ประจำประตูว่า "น้องชาย เหตุใดที่ร้านของเจ้าจึงมีคนมากมายถึงเพียงนี้ แค่ซื้อเครื่องประดับยังต้องต่อคิว"
"ทางร้านเราเพิ่งออกเครื่องประดับรุ่นใหม่ งดงามประณีตเป็นที่สุด สตรีในเมืองหลวงล้วนปรารถนาจะมีสักชิ้น โดยเฉพาะสาวงามที่เข้าวังไปคัดเลือก หากบนศีรษะมิได้ประดับเครื่องประดับของทางร้านเรา การคัดเลือกรอบแรกก็จะถูกคัดออกเสียแล้ว หากพวกท่านต้องการก็ไปต่อคิวด้านหลังเถิด เครื่องประดับพวกนี้เหลือน้อยเต็มที จะซื้อได้หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับวาสนาของพวกท่านแล้ว"