นั่วนั่วเอ่ยพลางค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ ตั้งใจเขย่งปลายเท้าสูงขึ้นเพื่อเป่าลมให้จ้าวต้าไห่
ดวงตาเล็กๆ ของนางเต็มไปด้วยความสงสาร หัวใจของจ้าวต้าไห่แหละสลายไปเลย
ไม่แปลกที่ฝ่าบาทจะแต่งตั้งนั่วนั่วเป็นองค์หญิง นางน้อยก็มีความสามารถและจิตใจดีงามเช่นนี้ ใครบ้างจะไม่ชื่นชอบ
จ้าวต้าไห่ไม่สนใจความเจ็บปวด ค่อยๆ ย่อตัวลงเพื่อให้นั่วนั่วเอื้อมถึงเขาได้
มองดูบาดแผลสดใหม่บนใบหน้าจ้าวต้าไห่ นั่วนั่วคล้ายเห็นภาพบิดาเพิ่งถูกไฟคลอกเมื่อครานั้น ในใจยิ่งโศกเศร้าขึ้นไปอีก
นางเบ้ปากน้อยๆ น้ำตารินไหลร่วงลงมาเป็นเม็ดถั่ว สร้างความตกใจให้จ้าวต้าไห่ยิ่งนัก รีบเอ่ยต่อเนื่องว่า "องค์หญิงอย่าทรงกันแสง กระหม่อมไม่เจ็บแม้แต่น้อย"
ผ่านไปครู่ใหญ่ อารมณ์ของนั่วนั่วจึงสงบลงได้ นางใช้ปากเล็กๆ เป่ารอยแผลให้จ้าวต้าไห่อย่างแผ่วเบา
บางทีอาจเพราะทรงซาบซึ้งในพระเมตตาขององค์หญิง จ้าวต้าไห่เพียงรู้สึกว่ามีสายลมอบอุ่นอ่อนโยนพัดผ่านใบหน้า รอยแผลที่ร้อนผ่าวก็กลับไม่เจ็บปวดอีกต่อไปอย่างแท้จริง
น่าอัศจรรย์ยิ่งกว่านั้นคือ สายลมละมุนนั้นไม่นานก็แผ่ซ่านผ่านทั่วร่างเขา ความเจ็บปวดทางกายก็พลันหายไปอย่างรวดเร็ว
"ท่านลุงจ้าว ท่านสบายขึ้นบ้างหรือไม่?" นั่วนั่วถามด้วยสีหน้าคาดหวัง
"ขอบพระทัยองค์หญิง กระหม่อมไม่รู้สึกเจ็บอีกแล้ว" คนอื่นต่างเห็นว่าคำพูดนี้เป็นแต่เพียงมารยาท มีเพียงพ่อลูกตระกูลหลินที่รู้ว่า จ้าวต้าไห่จะไม่ต้องทนทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวดอีกต่อไปแล้วจริงๆ
อาการบาดเจ็บของจ้าวต้าไห่ยามนี้ยังไม่เป็นอันตรายมากนัก แต่เรื่องโรคระบาดยังห่างไกลจากการแก้ไข
คนไข้ในพื้นที่ระบาดได้รับการรักษาอย่างได้ผล แต่นอกพื้นที่ยังคงมีผู้ติดเชื้ออยู่