ฮองเฮากลั้นไม่อยู่ ทรงพระสรวล "ฝ่าบาททรงอยากให้หม่อมฉันทูลตอบเช่นใดเพคะ"
คำถามนี้ทำให้ฝ่าบาททรงนิ่งอึ้ง แน่แท้ พระองค์ทรงอยากได้คำตอบเช่นใดกัน หากฮองเฮาตรัสว่านางทรงถือสา พระองค์จะทรงเลิกคัดเลือกสาวงามเพื่อนางได้หรือไม่ คำตอบย่อมเป็นปฏิเสธ หาใช่เพราะจักรพรรดิซู่หนิงทรงลุ่มหลงในกามคุณไม่ เพียงแต่พระองค์ทรงเป็นจ้าวเหนือแผ่นดิน ต้องทรงคำนึงถึงภาพรวม
ฮองเฮาคงไม่ทรงถือสากระมัง ตั้งแต่เข้าวังมานางไม่เคยแสดงความริษยาต่อพระสนมผู้ใดเลย แม้แต่ต่อพระมารดาขององค์ชายสี่ก็เป็นเช่นนั้น
นางเป็นหลานของมหาเสนาบดีอาวุโส เปี่ยมปัญญาและอ่อนโยนสง่างาม ควรค่าแก่การเป็นแบบอย่างของแผ่นดิน นางเกิดมาเพื่อเป็นฮองเฮา จะทรงหึงหวงได้อย่างไร
ก่อนหน้านี้ จักรพรรดิซู่หนิงทรงสำราญพระทัยเสมอในข้อนี้ แต่บัดนี้ เหตุใดพระหทัยจึงรู้สึกขื่นขม
เดิมทีพระองค์ทรงปล่อยวางพระองค์เองได้ยากยิ่ง ทรงมอบราชกิจให้เสนาขุนนางจัดการ พระทัยปลอดโปร่ง ดั่งเด็กน้อยรอคำชมที่รีบร้อนมาหาฮองเฮา คิดว่าจะได้รับคำยกย่องจากฮองเฮาสักหน่อย แต่กลับเห็นว่าฮองเฮาไม่ทรงใยดีว่าพระองค์จะโปรดปรานผู้ใด เช่นเดียวกับไม่ทรงใยดีการเปลี่ยนแปลงของพระองค์
หัวใจที่เร่าร้อนถูกสาดด้วยน้ำเย็นเยียบ จักรพรรดิซู่หนิงไม่มีแม้กระทั่งสิทธิ์จะกริ้ว ในเมื่อนางไม่เต็มพระทัยเข้าพระราชวังเป็นฮองเฮามาแต่แรก ฮองเฮาคงทรงชิงชังพระองค์เป็นแน่
"เรื่องคัดเลือกสาวงาม แค่พอประมาณก็แล้วกัน ฮองเฮาไม่จำเป็นต้องใส่ใจทุกรายละเอียดด้วยพระองค์เอง พักผ่อนเสียบ้างเถิด" เมื่อทรงทราบว่าฮองเฮาไม่ทรงต้อนรับพระองค์ ฝ่าบาทก็ไม่ประทับอยู่ให้ขัดพระทัยอีก