"ท่านพ่อ ข้ารู้ว่าเป็นท่าน" หลินชิงอี้ร่ำไห้ด้วยความยินดี "เหตุใดท่านจึงกลายเป็นเช่นนี้"
"ที่นี่มิใช่ที่พักพิง พวกเจ้าจงรีบไปเสีย" หลินจื้อหย่วนกล่าวพลางจะผลักเด็กทั้งสองออกไป
"ท่านเป็นพ่อของข้าหรือ" นั่วนั่วเงยหน้าขึ้นถาม
"นี่คือ..." หลินจื้อหย่วนงุนงง เขามีบุตรชายเพียงสาม บุตรสาวเล่าก็ว่ามีหนึ่ง แต่สิ้นลมตั้งแต่แรกเกิด
"นี่คือนั่วนั่ว น้องสาวของข้า บุตรสาวของท่าน" หลินชิงอี้กล่าวพลางจูงนั่วนั่วเข้าไปใกล้หลินจื้อหย่วน
"เจ้ายังไม่ตาย เจ้าเป็นบุตรสาวของข้าหรือ" เมื่อมองเด็กหญิงอ่อนนุ่มตรงหน้า หลินจื้อหย่วนแทบไม่เชื่อสายตา
"เจ้าค่ะ ท่านยายว่านั่วนั่ววาสนาดี นั่วนั่วยังมีชีวิตอยู่ ท่านพ่อก็ยังมีชีวิตอยู่ ช่างดีเหลือเกิน" เด็กน้อยพูดอย่างกระตือรือร้น ยื่นมือขอกอด
เมื่อนึกถึงใบหน้าอันน่าเกลียดของตนในยามนี้ หลินจื้อหย่วนจึงถอยหลังไปหลายก้าว "เด็กน้อย อย่าเข้ามา ข้าดูน่ากลัวนัก"
"ไม่น่ากลัวสักหน่อย" นั่วนั่วไม่รอให้พูดจบก็เข้าไปสวมกอดขาของหลินจื้อหย่วน
"เจ้าไม่กลัวข้าหรือ" หลินจื้อหย่วนยืนนิ่ง ไม่กล้าขยับเขยื้อน
"ไม่กลัวเจ้าค่ะ ท่านพ่อมีความอบอุ่นเช่นเดียวกับท่านแม่เลย" นั่วนั่วกอดหลินจื้อหย่วนไม่ยอมปล่อย
หลังจากออดอ้อนอยู่ครู่หนึ่ง นั่วนั่วก็จูงมือหลินจื้อหย่วนเตรียมจะไป "ท่านพ่อ นั่วนั่วจะช่วยท่านออกไป พวกเราไปกันเถิด"
หลินจื้อหย่วนปล่อยมือบุตรสาว "พ่อไปไม่ได้ ยังมีพี่น้องอีกมากถูกคุมขังอยู่ที่หมอเป่ย พ่อต้องพาพวกเขากลับไปด้วย"