ทุกคนติดอยู่ในโลกของตนเอง เมืองเยว่ลั่วเริ่มพังทลายลงทีละน้อย
ถังหว่านฉิงแววตาอ่อนโยน "นั่วนั่ว เจ้าอยู่กับท่านแม่ตลอดไปดีหรือไม่"
"ท่านแม่? ไม่ใช่ ท่านแม่อยู่ที่เมืองหลวง เจ้าเป็นของปลอม" นั่วนั่วพลันได้สติ ผลักคนที่กอดนางออกไป
คนที่มีหน้าตาเหมือนท่านแม่ไม่มีผิดเพี้ยนกลายเป็นทรายในพริบตา
ยังไม่ทันที่นั่วนั่วจะตั้งหลักได้ ยายจางก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง นางมองนั่วนั่วด้วยแววตาเปี่ยมเมตตา "นั่วนั่ว ยายตามหาครอบครัวของเจ้าพบแล้ว มากับยายเถิด"
"ท่านยาย นั่วนั่วคิดถึงท่านยายยิ่งนัก" เมื่อเห็นยายจาง นั่วนั่วดีใจมาก
หมอกลวงรวมตัวอีกครั้ง ล้อมนั่วนั่วไว้ตรงกลาง จู่ๆ นั่วนั่วก็เบิกตากว้าง "เจ้าไม่ใช่ยายจาง"
ยายจางก็กลายเป็นทรายอีกครั้ง
จากนั้น รอบตัวเหนียงเหนียงพลันเปลี่ยนเป็นสถานที่ราวกับแดนสวรรค์
ในป่าที่เต็มไปด้วยไม้ยักษ์สูงตระหง่าน แสงเจ็ดสีส่องออกมาจากฟากฟ้า จากใต้พิภพ จากทุกสารทิศ
ใต้เท้ามีมอสหนานุ่ม พุ่มไม้เตี้ย ดอกไม้หลากสีสันบานสะพรั่ง
ในอากาศมีภูตน้อยส่องแสงระยิบระยับลอยละล่อง ในป่ามีสัตว์ปีกและสัตว์บ่านานาชนิดท่องเที่ยวอย่างอิสระ
พวกมันรุมล้อมนั่วนั่ว ราวกับภาพแห่งความสงบสุข
"พวกเจ้าก็เป็นของปลอม ข้าไม่ต้องการเช่นนี้" นั่วนั่วเอ่ยขึ้น ทุกสิ่งก็สลายหายไปสิ้น
ทันใดนั้น ลมกรรโชกแรง ทรายปลิวว่อน ทรายพรั่งพรูลงมาจากศีรษะนั่วนั่วดุจน้ำตก จวนเจียนที่นั่วนั่วจะถูกฝังใต้กองทรายอยู่แล้ว
เหนียงเหนียงรูม่านตาขยาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ทันใดนั้น แสงสีทองสายหนึ่งพุ่งเข้ามา ตรงกลางหว่างคิ้วเหนียงเหนียง